For the love of Vincent

On the way to smile : Case of Nanaki
Written By : Kazushige Nojima
Translated to English by : Xcomp
To Thai by : BeeJang
Source : http://xcomprandomness.co.uk/ff7novels/

บทนำ - http://glorfindel.exteen.com/20090623/case-of-nanaki
#1 - http://glorfindel.exteen.com/20090625/ff7-ows-case-of-nanaki-1
#2 - http://glorfindel.exteen.com/20090628/ff7-ows-case-of-nanaki-2 

...................................

สถานที่ที่ดีที่สุดที่จะเก็บข้อมูลคือมิดการ์ ยิ่งข้อมูลมาก บางทีเขาก็คงสับสนมาก อย่างไรก็ตาม คลาวด์ผู้ซึ่งเข้าใจทุกสิ่งอย่างล้ำลึกและทิฟาผู้ฉลาดเฉลียวก็อยู่ที่นั่น หากเขาจะไปอยู่ที่นั่นสักพัก เขาคงไม่มีปัญหาในการเรียนรู้อะไรสักอย่าง

* * *

ขณะอยู่รอบ ๆ ภูเขานีเบล นานากิเข้าไปยังป่าที่เขาไม่รู้ว่าเคยมีและสุดท้ายเขาก็หลงทาง ตอนแรกเขายังคงเดินต่อโดยอาศัยสัญชาตญาณของสัตว์ แต่ป่าดูเหมือนจะลึกกว่าที่เขาคิดไว้ ถึงอย่างงั้น เขายังคงค้นหาทางออกโดยคิดว่ามันไม่มีสิ่งใดต้องกังวลนัก บางทีมันอาจจะเป็นป่าลึก แต่การเงยหน้าขึ้นมอง เขาสามารถบอกทิศทางที่เขากำลังไปได้จากการเคลื่อนที่ของพระอาทิตย์ นานากิเดินทางโดยใช้ความรู้จากทิศทางที่เขาเรียนรู้จากมนุษย์ เขาควรจะออกจากป่าทางตะวันออกในไม่ช้า

เสียงปืนดังขึ้น นานากิไม่อาจบอกได้ว่ามันดังมาจากทางไหนจากเสียงสะท้อนของป่า แต่เขาวิ่งไปยังทางที่เขาเดาเอาว่าเสียงมาจากทางนั้น เขาพบเด็กผู้ชายอายุสักสิบขวบถูกโจมตีด้วยมอนสเตอร์ มอนสเตอร์มีรูปร่างของหมีหางยาว ไม่ บางที มันคงเป็นหมี ร่างกายคลุมไปด้วยขนสีเหล็กขึ้นสนิมและขาหน้าของมันมีเลือดไหล

มันคงถูกยิง มอนสเตอร์บาดเจ็บล้อมกรอบเด็กชายที่ทรุดนั่งด้วยความกลัว มันเหมือนกับว่ากำลังคิดว่าควรทำเช่นไรกับเด็กชาย ไม่นาน มันก็บ้าคลั่ง ดวงตาแดงโรจน์ด้วยโทสะเมื่อมันก้าวมาหาเขาช้า ๆ นานากิกระโจนจากพุ่มไม้ที่เขาซ่อนตัวและงับไปยังเสื้อของเด็กชาย พวกเขาหลบออกจากพื้นที่นั้นด้วยกัน หลังจากพาเด็กชายไปยังพุ่งไม้ที่ปลอดภัย เขายืนเผชิญหน้ากับหมี ราวกับเจ้าหมีไม่ใส่ใจว่าศัตรูใหม่ของมันคือใคร มันวิ่งตรงมายังนานากิ กรงเล็บบนอุ้งมือของมันมองเห็นได้ใต้ขน ฉันมีปัญหาแน่ถ้าถูกเจ้านั่นข่วนเอา นานากิคิด

“ลำคอของหมีนีเบลคือจุดอ่อน! เอาเลย เรด!” เด็กชายพูดขึ้นทันที นานากิงุนงงกับคำสั่ง แต่มันก็จริงที่จุดอ่อนส่วนใหญ่ของสัตว์ป่าคือลำคอ ดังนั้นเขาจึงพุ่งเป้าการโจมตีไปยังลำคอของหมี นานแล้วที่นานากิไม่ได้คำราม แผดเสียงดังเมื่อเขาข่มขู่คู่ต่อสู้ หมีนีเบลนิ่งไปและเป็นครั้งแรกที่มันพยายามประเมินพละกำลังของศัตรู พวกมันจับจ้องกันและกัน

“นายทำอะไรอยู่! เอาเลยสิ เรด!”

หยุดพูดตามใจชอบซะที นานากิคิด มนุษย์ไม่ควรพูดอะไรเกี่ยวกับการต่อสู้เมื่อสัตว์ป่าไม่มีอาวุธใดนอกจากร่างกายตนเอง ป่าเป็นสถานที่ของสัตว์ป่า

ขณะนั้น เขาได้ยินเสียงปืนลั่น ในเวลาเดียวกัน เลือดไหลออกจากลำคอของหมีนีเบลเมื่อร่างใหญ่โตของมันล้มลงสู่พื้น ทันใดนั้นก็มีคนออกมาจากพุ่มไม้หนาทึบ – ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นนักล่า – กระโดดมายังหมีนีเบลที่ล้มลงและยิงปืนอีกนัด หมีนีเบลหยุดหายใจ

ทันใดนั้นนักล่าหันมาและเล็งปืนมาที่นานากิ มันดูเหมือนเขายังระวังตัวอยู่แต่ยังไม่คิดจะยิง

“พ่อ อย่ายิง มันช่วยผมไว้ มันเป็นโชคชะตา พระเจ้าส่งมันมาหาผม ผมอยากพาเรดกลับบ้านด้วย” เด็กชายกล่าวเมื่อเขามายืนระหว่างนานากิกับนักล่า

“แกพูดว่าเรดเหรอ?” นักล่าถามกลับ

“ใช่ ก็มันสีแดง มันคือ ‘เรด’”

ช่างเป็นชื่อที่น่าอับอายนัก นานากิคิด มันเตือนให้เขานึกถึงคนบ้าที่ครั้งหนึ่งมอบชื่อเดียวกันนี้กับเขา เขาแผดเสียงคำราม บ่งบอกความไม่พอใจของเขา พ่อลูกต่างก้าวถอยหลังอย่างระแวดระวัง

“แกพูดได้ใช่ไหม?” นักล่ากล่าว ปืนยังคงเล็งที่นานากิ “นานแล้วที่ชินระให้เงินรางวัลมหาศาลกับพวกแก รูปร่างเหมือนหมาป่าตัวโต ขนสีแดงและหางไหม้ไฟ ให้ตาย! ถ้าฉันจับแกได้สักเมื่อปีก่อนฉันคงรวยไปแล้ว!”

“เรดพูดได้เหรอ?”

ใช่ จริงอยู่ที่ฉันพูดได้ และฉันดูเหมือนจะฉลาดกว่าพวกนายทั้งคู่ แต่ฉันไม่อยากเปิดปากกับคนอย่างพวกนาย คนที่ยังเล็งปืนใส่และพูดอะไรก็ได้ที่เขารู้สึก พวกนี้คบเป็นเพื่อนไม่ได้ นานากิหมุนตัวกลับและกระโดดไปยังพุ่มไม้

“ชิบหาย!”

เสียงปืน ลูกกระสุนวิ่งผ่านใบหูของนานากิ เห็นไหม แล้วนายก็ยิง นายเป็นมนุษย์พวกที่จะโยนฉันเข้ากรงหากจับฉันได้ แล้วนายก็พยายามบังคับให้ฉันพูด และนายคิดว่านายจะเป็นเพื่อนกับฉันได้

หลังจากวางระยะห่างระหว่างเขากับนักล่าได้แล้ว นานากิพบว่าพวกเขาไม่ได้ตามล่าเขาอีก เขาจึงกลับมายังจุดที่พ่อและลูกชายยืนอยู่ พวกเขายังคงอยู่ตรงนั้น และเริ่มชำแหละซากหมีนีเบล

“พ่อ ผมอยากได้เรด”

“ใช่ – ดูเหมือนมันจะสร้างเงินให้เราได้ ชินระอาจจะล่มสลายแล้ว แต่เรายังคงเอามันออกโชว์ได้ คงไม่เลวถ้าเราพามันไปที่โกลด์เด้นซอเซอร์”

“ไม่เอา ผมอยากเป็นเพื่อนกับมัน”

“อย่างี่เง่าน่า” นักล่าพูดเมื่อเขาใช้มีดตัดหางของหมีนีเบล “มันไม่ใช่หมาแมวนะ แกทำให้มันเชื่องไม่ได้หรอก”

นายก็ทำให้ฉันเชื่องไม่ได้เหมือนกัน นานากิคิด

“ใช่ เอาล่ะไปพาคนพวกนั้นมาที่นี่”

“พ่อจะทำอะไร?”

“สิ่งเดียวที่มีค่ากับเราคือหางของหมีนีเบลไม่ใช่เหรอ?” ชินระซื้อมันด้วยราคาสูงลิบลิ่วเพราะพวกเขาใช้มันเป็นยากระตุ้นให้โซลเดอร์ แต่ตอนนี้ เนื้อมันก็มีค่าเช่นกัน มันไม่อร่อยนัก แต่ก็ไม่ได้รสชาติแย่เกินไป ขึ้นอยู่กับว่าแกปรุงมันยังไง มันอาจจะอร่อยก็ได้”

“โอ! งั้นเราจะกินมัน!”

“ใช่ โลกนี้กำลังจะขาดอาหาร ฉันไม่รู้ว่ามันจะเป็นแบบนี้ตลอดไปหรือเปล่า แต่ฉันแน่ใจว่าเราทำเงินได้จากโอกาสนี้”

พ่อกับลูกชายปล่อยซากหมีนีเบลและจากไป นักล่าไม่ใช่คนไม่ดี เขาเพียงต้องเข้มแข็งเพื่อจะอยู่รอดในช่วงเวลานี้ หากหมีนีเบลสามารถเป็นอาหาร มันก็ช่วยไม่ได้ สิ่งมีชีวิตต้องกินไม่งั้นก็อดตาย

ครั้งหนึ่งบูเกนฮาเก้นเคยบอกบางสิ่งกับนานากิ สิ่งที่ทำให้สัตว์และมอนสเตอร์แตกต่างกันคือวิธีที่พวกมันทำกับซากของคู่ต่อสู้ สัตว์ฆ่าเพื่อกิน แต่มอนสเตอร์แค่ฆ่าเท่านั้น จากนั้นพวกมันก็จะหาเหยื่อรายต่อไป เมื่อเธอคิดถึงความแตกต่างนี้ มนุษย์ก็ใกล้เคียงกับมอนสเตอร์ หากหางของหมีนีเบลเป็นทั้งหมดที่นักล่าต้องการ งั้นเธอก็อาจเรียกเขาว่ามอนสเตอร์ได้ แต่มันจะเป็นคนละเรื่องหากเขาต้องกินมันเพื่ออยู่รอด มันอาจไม่ยุติธรรมที่เขามีปืน แต่นี่ก็คือการดำเนินไปของห่วงโซ่อาหาร แม้ว่าพ่อและลูกไม่ควรได้รับอนุญาตทำตามใจชอบ แต่ฉันก็ไม่อาจไปยุ่งกับปัญหาได้ นานากิคิด

นานากิใช้เวลาส่วนใหญ่กับมนุษย์ตั้งแต่เขายังเด็กและด้วยเหตุนี้ เขาจึงไม่ค่อยได้ออกล่า น้อยนักที่เขาพยายามทำเมื่อเขาคิดถึงการออกล่า เมื่อเขาคิดว่าเขาจะปลิดชีวิตของเหยื่อไม่ใช่เพราะเขาต้องการจะกิน เขาคิดถึงตัวเองว่าเป็นมอนสเตอร์ ใช่ นานากิคิด ฉันไม่ใช่คนที่จะตัดสิน มนุษย์หลายคนเอาชีวิตสัตว์อื่น ๆ โดยไม่รู้ตัวและกินมันเพื่ออยู่อาศัย หรือแม้ว่าเขาจะรู้ก็ตาม พวกเขาก็จะหลีกเลี่ยงไม่คิดลึกเรื่องนี้เว้นแต่พวกที่อยู่ได้โดยการล่าเพื่อหาอาหาร นานากิก็เหมือนกัน ไม่มีประโยชน์ที่จะคิดมากเรื่องนี้ แม้ว่ามันจะเป็นการกระทำที่ถูกต้อง บางที เขาอาจจะไม่ได้รับคำตอบ

“กี~~~~!” เสียงแหลมเสียดหูดังจากหมีนีเบลตัวเล็กสองตัวเมื่อพวกมันวิ่งมาหาซากศพ สัตว์เล็ก ๆ ต่างวิ่งหนีด้วยความตกใจ หมีน้อยนีเบลซุกกับซากศพ – น่าจะเป็นแม่ของพวกมัน – และเอาจมูกกับอุ้งมือดุนดัน พวกมันคงพยายามปลุกเธอ นานากิเฝ้ามองมันอย่างหมดทางช่วย จากนั้นเขาก็นึกขึ้นได้ นักล่าบอกว่าเขากำลังจะไปพาคนมา หากลูกหมียังอยู่ที่นี่ พวกมันต้องเป็นอันตรายแน่ ๆ ความคิดที่จะแค่เฝ้าดูสถานการณ์หายไปจากความคิดของนานากิ เขาออกมาจากพุ่มไม้และมาตรงหน้าลูกหมี

“ฉันเข้าใจว่าพวกเธอรู้สึกยังไง แต่ที่นี่อันตรายมาก มาทางนี้”

นานากิกระโดดกลับไปยังพุ่มไม้เมื่อเขาพยายามนำทางไป อย่างไรก็ตาม คำพูดของเขาไม่ได้ผล ลูกหมีจ้องเขาด้วยสีหน้าที่เขาไม่เข้าใจ

“ไม่ดีแน่ พวกมนุษย์กำลังมา พวกเธอเข้าใจไหม”

หลังจากใช้เวลาคิด เขาไปหาลูกหมีตัวหนึ่งและคาบมันไว้

“กี~~~~!” เมื่อลูกหมีที่นานากิคาบไว้ร้อง อีกตัวก็ร้องตอบ “กี~~~!”

ดี นานากิคิดเมื่อเขาหันกลับและไปยังพุ่มไม้พร้อมกับลูกหมีที่ยังคาบอยู่ในปาก อีกตัวตามมา

“ใช่ ถูกแล้ว”

นานากิเดินทางลึกเข้าไปในป่า บางครั้ง เขาจะหยุดเพื่อรอให้อีกตัวตามทัน วิ่งตามด้วยพละกำลังทั้งหมดของมัน เมื่อระยะทางใกล้แล้ว เขาจะออกวิ่งอีก และก็ทำซ้ำแบบนี้ จนเขามายังพื้นที่เปิด มันมีหินโบราณวางเรียงและนานากิรู้ทันทีว่านี่คือการกระทำของมนุษย์ นานากิสำรวจพื้นที่ เขาเห็นเครื่องมือหินหลายอย่างวางกองไม่เป็นระเบียบรอบ ๆ สถานที่ ใครบางคนพยายามสร้างอะไรที่นี่หรือเปล่า? อย่างไรก็ตาม มันเป็นสัญญาณเดียวว่ามนุษย์เคยมาที่นี่ อากาศแถวนี้บอกว่ามันถูกทิ้งร้างนานแล้ว

นานากิปล่อยลูกหมีที่เขาคาบไว้ในปาก เขาตกใจว่ามันไม่ขยับ แต่เมื่อเขาฟังใกล้ ๆ เขาได้ยินเสียงกรน ช่างเป็นสัตว์น้อยไร้กังวลเสียจริง นานากิคิด ลูกหมีอีกตัวตามมาแล้วเหมือนกัน มันร้อง “กี~~~!” – และก็ไม่ได้ระแวงสงสัยเลย – วิ่งมาหาพวกเขา มันสูดจมูกฟุดฟิด บางทีอาจสงสัยกับกลิ่นคุ้นเคยแบบที่นานากิคิด จากนั้นมันก็ดมน้องชาย ไม่ช้า ราวกับมันพอใจและดมพอแล้ว มันก็หาวยาวและนอนหลับ ซุกกับน้องชาย

“น่ารักจัง” นานากิคิด แต่แล้วเขาก็กังวล ฉันควรทำยังไง? ฉันต้องรับผิดชอบลูกหมีพวกนี้ นานากินั่งลงและมองไปยังสองพี่น้อง พวกมันจะอยู่รอดไหมโดยไม่มีแม่? หมีนีเบลพวกนี้กินอะไร? ในสายตา พวกมันดูเหมือนสัตว์กินเนื้อดุร้าย แต่สัตว์พวกนี้ก็กินต่างจากนานากิ หากเป็นกรณีนี้ ป่าควรจะมีอาหาร – นานากิตัดสินใจ เขาจะหาอาหารมาให้พวกมันก่อนจะออกจากป่า เขาเป็นห่วงอนาคตของสองพี่น้องแต่เขาไม่อาจดูแลพวกมันตลอดไปได้ มันน่าจะดีกว่าที่พวกเขาจากกันก่อนที่จะยึดติดกันและกัน แต่ก่อนหน้านั้น  - นานากิอ้าปากหาวและหลับตา

ไม่นานนัก นานากิลืมตาอีกครั้ง ไม่มีสัญญาณของลูกหมีเบื้องหน้าเขา งั้นพวกมันคงไปแล้ว โชคดีนะ แต่เมื่อเขากำลังคิด เขาสังเกตถึงความรู้สึกแปลก ๆ ข้างกาย หันไปมอง เขาก็เจอสองพี่น้องซุกร่างอยู่ข้างตัวนานากิและหลับสบาย

“ไม่ดีแน่ – ไม่ดีเลย”

ขณะนั้น นานากิพบว่าหัวใจเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่เขาไม่เคยรู้สึกมาก่อน มันคือความรู้สึกที่ผลักเหตุผลทุกอย่างออกไปจากใจ เขาตัดสินใจดูแลพวกมันจนกว่าพวกมันจะดูแลตัวเองได้

................................

TBC

- น้องหมาเลี้ยงน้องหมี น่ารักเนอะ~~~

- Dissidia Demo เวอร์ชั่น US ออกแล้วนะคะ



ตอนแรกก็จะโหลดแบบถูกกฏหมายจาก PSN หรอกค่ะ แต่มันเรียกจะเอาเฟิร์มแวร์ 5 อัพ ก็เลยเลิกค่ะ เดือนหน้าแผ่นก็ออกแล้ว ไม่เล่นเดโมก็ได้ ชิ แถมเมื่อเช้าตามเวปบิทก็ยังไม่มี ชิชิ

ตอนเย็นกลับมา อ้าว มีคนเอามาทำ ISO ปล่อยแล้ว เล่นได้ด้วย คิคิ ก็เลยไปเอามาเล่นค่ะ

เดโมก็ ... งั้น ๆ อะค่ะ เล่นก็ดี จะได้ชิน ๆ กับปุ่มกับเสียงพากย์ใหม่ ซึ่งฟังยังไงก็ไม่คุ้น

ขนาดเสียงพี่เซฟ แฟนพี่เซฟอย่างบีจังฟังแล้วยังเฉย ๆ เลยค่ะ มันไม่เร้าใจเหมือนเสียงโมริกาว่ามั๊ง~ .... แต่ท่าเสียบเอริสเนี่ย พี่เค้าพูดว่า To the promised land .. แหม เร้าใจว่ะค่ะ ถ้าพี่พาเดี้ยนไป เดี้ยนก็ไปเน้อ~

เดี๋ยวเดือนหน้าจะสั่งแผ่น Dissidia จาก Amazon ค่ะ .. อีสแควร์ก็ยั่วจริง ส่งอีเมล์พร้อม Discount Code $5 มาอีก แหม ๆ แล้วจะไม่ซื้อได้ไงเนี่ย จริง ๆ ก็ตั้งใจสั่งจาก Amazon อยู่แล้วล่ะ เพราะอยากได้ CD Excerpts มากกว่าของแถมจากเจ้าอื่นงิ

แล้วอีกอย่าง Dragonlance เล่มใหม่ออกต้นเดือนหน้าด้วย จะได้สั่งพร้อมกันเลย คิโนะไม่เอาเข้าแน่ ๆ เพราะเป็นปกแข็ง กว่าปกอ่อนจะออกก็ตั้งปีหน้า ซื้อเลยดีกว่างิ สั่งพร้อมกันเลยงิ ฮี่ ฮี่

พูดถึงคิโนะ วันก่อนแวะไปคิโนะอิเซตัน เจอเจ้าเล่มนี้ล่ะค่ะ

เป็นอาร์ตของอามาโมะ ที่วาด Final Fantasy แต่เฉพาะของภาค 1-4 เท่าั้นั้นนะ ราคาขายประมาณ 900 กว่าบาท แต่ตอนนี้ลด 20% หนังสือออกใหม่ ไม่ต้องเป็น Member ก็ได้ลดจ้า

แล้วก็ OST ของ ACC จะออกเดือนกันยานี้ค่ะ ไม่รู้ของ Amazon Japan จะขายเมื่อไหร่ แต่ของ Play-asia น่ะ 16 กันยาค่ะ

โอเค คงมีเรื่องอัพเดทเท่านี้ล่ะค่ะ อิอิ