For the love of Vincent

- ก่อนหน้านี้ตอนหนังสือ On the way to smile ออก ข่าวก็บอกกันมาว่า Case of Yuffie จะออกแนวเศร้า สะเทือนใจ วันนี้ได้อ่านจนจบแล้วค่ะ อยากจะบอกว่ามันก็เศร้า สะเทือนใจจริง ๆ ค่ะ ไม่คิดว่าจะคนนิสัยอย่างยุฟฟี่จะมีโมเม้นท์ที่อึ้ง ๆ หมดหวังได้ขนาดนี้ แต่เพราะเธอเป็นยุฟฟี่ ไม่ว่ายังไง ก็ยังเหมือนมีความหวังเสมอ

- อ่านได้ที่นี่ค่ะ http://xcomprandomness.co.uk/ff7novels/

- ไม่แปลนะคะ เคยแปลตอนต้นไว้ใน Entry ก่อน ๆ ลองหาดู

- เล่าคร่าว ๆ คือหลังแยกทางกับเพื่อน ๆ ยุฟฟี่กลับวูไทด้วยความภาคภูมิใจในตัวเองเพราะคิดว่าตัวเองคือกลุ่มที่ต่อต้านชินระและช่วยเหลือโลกนี้ เธอหวังจะได้เห็นคนในเมืองออกมาต้อนรับเธอ แต่เธอต้องผิดหวังเมื่อกลับไปเห็นวูไทอยู่ในสภาพย่ำแย่จากการไหลผ่านของไลฟสตรีมที่ปกป้องโลกจากการถล่มของเมเทโอ และไม่มีใครสนใจว่าเธอได้ไปทำวีรกรรมอะไรมาเลยแม้แต่พ่อ เธอช่วยเหลือคนในเมืองฟื้นฟูบ้านเรือนที่พังทลาย และสุดท้าย ก็เริ่มมีคนล้มป่วยจากอาการเริ่มแรกของจีโอสติ๊กม่า เธอถูกกักบริเวณเพราะถูกมองเป็นต้นเหตุว่าได้นำเชื้อโรคมาจากมิดการ์ และเป็นตัวแพร่เชื้อเพราะเธอได้ไปดูแลรักษาคนป่วย

- เพื่อนสมัยเด็กชื่อว่ายูริ มีแม่ที่ป่วยหนักและติดเชื้อจีโอสติ๊กม่า มาช่วยยุฟฟี่ออกไป เขาไม่คิดว่าเธอเป็นต้นเหตุ ทั้งสองออกไปตามหามาเทเรียที่อาจจะรักษาโรคนี้ได้ในถ้ำเพราะยุฟฟี่เชื่อมั่นว่าต้องมีมาเทเรียที่รักษาได้ ทั้งสองถูกโจมตีจากมอนสเตอร์ในถ้ำและหนีออกมา ยูริล้มลงและมีอาการสำลักน้ำดำที่ไหลออกมาจากปาก เขาเองก็ติดเชื้อจีโอสติ๊กม่าแล้ว

- ยุฟฟี่เจอกับนานากิขณะพาุยูริกลับหมู่บ้าน นานากิอยู่ในระหว่างการเดินทางรอบดวงดาว (อ่านได้ใน Case of Nanaki กำลังแปลอยู่แต่ัยังไม่เสร็จค่ะ) พวกเขาคุยกัน นานากิเล่าว่าตอนนี้เขามีมือถือแล้ว มีคนขายใจดีในมิดการ์ให้เขามา และยุฟฟี่ก็พยายามจะแย่งมือถือของนานากิ ยูริบอกว่าเขาจะให้มือถือของเขากับยุฟฟี่เอง ทำให้ยุฟฟี่รู้ความจริงว่า ไม่ใช่ว่ายูริติดเชื้อจากตัวเธอ แต่เป็นยูริเองที่เคยไปมิดการ์มาก่อน และแพร่เชื้อไปติดแม่ของยูริเอง

- แม่ของยูริป่วยอยู่ก่อนแล้ว ยูริคิดว่ามาเทเรียจะช่วยรักษาแม่ได้ แต่เขาไม่กล้าพอที่จะไปสำรวจถ้ำมาเทเรียแบบยุฟฟี่ เขาเลยไปที่มิดการ์เพื่อขอความช่วยเหลือจากชินระ แต่ขณะนั้นชินระก็วุ่นวายมาก และมาเทเรียทั้งหมดไม่ได้มีไว้ขาย แต่ไว้ใช้เพื่อโซลเยอร์ของชินระเอง ยูริอยู่ที่มิดการ์ตลอดแม้แต่วันที่เมเทโอถล่ม

- นานากิคิดว่าไม่มีมาเทเรียใดรักษาโรคนี้ได้ แต่ยุฟฟี่ไม่เชื่ออย่างงั้น พวกเขากลับวูไท และพบว่าคนที่ป่วยเป็นจีโอสติ๊กม่าถูกแยกมาอยู่ในกระท่อมเล็ก ๆ นอกหมู่บ้านเพื่อกันเชื้อไปติดคนอื่น ยุฟฟี่โกรธมาก แต่ก็ช่วยดูแลคนป่วย นานวันเข้าก็ยังมีคนป่วยเพิ่มขึ้นอีก ทำให้พ่อของเธอตระหนักได้ว่าจีโอสติ๊กม่าไม่ใช่โรคติดต่อจากการสัมผัส เพราะแม้คนป่วยถูกแยกออกมาแล้ว ก็ยังมีคนป่วยเพิ่มอีก แม้พ่อจะขอโทษเธอ แต่เธอไม่แคร์เพราะเธออยากรู้ว่าอะไรคือสาเหตุของโรคนี้ แม้จะหาต้นตอไม่ได้ แต่ก็สรุปคร่าว ๆ ว่าอาจเป็นเพราะน้ำ และความรู้สึกว่าตัวเองกำลังตาย

- ตลอดปีเธอดูแลคนป่วยสลับกับการออกหามาเทเรียเพื่อรักษาโรค วันหนึ่งเธอเจอกับซิดที่กำลังลองบินเรือเหาะรุ่นใหม่ที่ใช้น้ำมันแทนพลังงานมาโก นานากิอยู่กับเขาด้วย เธอถามซิดว่าเขาคิดว่ามีมาเทเรียที่รักษาโรคนี้ไหม เธอถูกซิดถามกลับว่าแล้วเธอคิดว่ามีไหมล่ะ ถ้าคิดว่ามี มันก็มี แล้วเขาก็จากไป แม้ยุฟฟี่จะคิดว่าซิดเป็นคนแก่ประหลาด ๆ แต่นั่นก็เป็นคำที่เธออยากได้ยิน เธอหันมาหานานากิและกอดคอมันแน่น เธอกำลังจะเดินทางไปยังถ้ำทางเหนือเพื่อหามาเทเรียต่อ นานากิยังคงพูดคำเดิมว่ามันไม่มีมาเทเรียรักษาโรคนี้ แต่เขาก็พาเธอขึ้นเหนือ ยุฟฟี่คิดกับตัวเองว่าตอนนี้เธอกลายเป็นความหวังของยูริและคนป่วยทุกคน และนั่นคือเหตุผลว่าทำไมเธอถึงเลิกเป็นมาเทเรียฮันเตอร์ไม่ได้

- เป็นการย่อความที่ยาวมาก หุหุ

- ไว้รอเขาแปล Case of Shinra ก่อน Case นี้อาจจแปลเพราะว่าพี่เส็งควรค่าแก่การแปล กริ๊ด ๆ

- เขียนจบแล้วก็นึกอะัไรขำ ๆ บางอย่างออก ...

- ขนาดนานากิมีมือถือใช้ แต่ทำไม๊ ทำไมพี่วินไม่มี~~~~~~

- ที่ว่าไม่มีในที่นี้คือตอนนั้นในหนังสือ On the way to smile จนถึง Advent Children พี่วินยังไม่มีมือถือเน้อ พี่วินมัวแต่ไปเฝ้าเจ๊ลูในถ้ำ ไม่ได้สนใจโลกภายนอกเลย (จริง ๆ คือคงไม่มีใครบอกแกเรื่องที่มีคนใจดีแจกมือถือ ไม่งั้นพี่วินคงวิ่งไปรับแจกบ้าง ก๊ากก)

- นั่นล่ะ ก็ขนาดนานากิเป็นน้องหมาหางไฟ ยังมีมือถือใช้ แต่พี่วินไม่มี~~~~

- มันคือสร้อยข้อมือที่ใส่บ่อยที่สุดตอนนี้

- ร้อยแล้วรื้อหลายรอบมาก กว่าจะร้อยได้

- ใช้เทคนิค Brick Stitch ร้อยรอบมุก Brick Stitch คล้าย ๆ กับการ้อยแบบ Peyote แต่ลูกปัดจะวางคนละแนวกันค่ะ แต่ก็เป็นการใช้เข็มกับด้าน Nymo ร้อยเหมือนกัน

- บีจังเพิ่มเริ่มหัดการร้อยโดยใช้เข็มกับด้ายค่ะ ปกติจะใช้เอ็นใสร้อยสวนในคริสตัลหรือลูกปัด ดังนั้นพอทำสร้อยเส้นนี้เสร็จจึงค่อนข้างภูมิใจมากค่ะ

- ไม่ได้ออกแบบเอง เอามาจากหนังสือญี่ปุ่นชื่อ Bead de Bead เล่ม 10 ค่ะ แต่ในเล่มไม่มีแพทเทิร์นให้ทำตามหรอกนะคะ แกะวิธีร้อยจากการดูรูปสร้อยเขาเอาค่ะ สร้อยเส้นในเล่มได้รางวัล Grand Prix ด้วย สวยกว่าที่บีจังทำร้อยเท่า เอิ๊กกก ๆ