For the love of Vincent

On the way to smile : Case of Nanaki
Written By : Kazushige Nojima
Translated to English by : Xcomp
To Thai by : BeeJang
Source : thelifestream.net

บทนำ - http://glorfindel.exteen.com/20090623/case-of-nanaki

1.

หลังจากการเดินทางกับคลาวด์และคนอื่น ๆ เพื่อเอาชนะเซฟิรอธและปกป้องของดวงดาว นานากิกลับมายังคอสโม่แคนย่อน ผู้คนในหุบเขาต่างต้อนรับการกลับมาของนานากิผู้ซึ่งให้ความช่วยเหลือจนสิ้นสุดสงครามอย่างอบอุ่น และฟังเรื่องราวการเดินทางด้วยความสนใจ นานากิรู้สึกภูมิใจมาก

จากนั้น นานากิก็ไปหาพ่อ นักรบผู้กล้าหาญผู้ซึ่งต่อสู้กับเผ่ากิ และขณะนี้กลายเป็นหินยืนอยู่เหนือหุบเขา

“ท่านพ่อ ท่านกับท่านแม่เป็นนักรบผู้กล้าที่เฝ้าปกป้องหุบเขาแห่งนี้ นั่นล่ะทำไมข้าจึงพยายามปกป้องมันเหมือนกับที่ท่านทำ และข้าคิดว่าข้าสามารถทำได้ นั่นคือเหตุที่ข้าจะออกเดินทางอีกครั้ง ท่านพ่อ คราวนี้ มันจะไม่ใช่การต่อสู้ ข้าจะเฝ้ามองชีวิตในดวงดาว โจโคโปะถือกำเนิด ต้นไม้ร่วงโรยและ เอ่อ – ข้าไม่รู้ว่ามีอะไรอื่นอีก แต่ข้าจะเฝ้ามองดูทุกสิ่งทุกอย่าง ท่านปู่เคยบอกข้า ท่านบอกข้าว่านี่คืองานของข้าที่ต้องเฝ้ามองสิ่งเหล่านี้ จดจำทุกสิ่งและเล่าให้ลูกหลานของข้าฟังต่อ โอ และก็ – “ สายตาของนานาจับไปยังพ่อ มองไปที่ดวงตาหินและใบหู เมื่อเขาครุ่นคิด “และข้าจะเล่าทุกสิ่งให้ท่านฟังด้วย ท่านพ่อ ใช่ ข้าจะทำ”

จากนั้น นานากิก็บอกผู้คนในหุบเขาเรื่องเดียวกันนี้ ว่าเขากำลังจะเชื่อฟังคำขอสุดท้ายของท่านปู่บูเกนฮาเกนผู้ล่วงลับ – และจะทำการ “เดินทางเพื่อบันทึกโลก” งานใหม่ของเขา พวกเขาต่างสนับสนุน กล่าวว่ามันจะมีความหมายมาก และยืนยันเขาว่าพวกเขาจะยังคงอยู่ที่นี่เพื่อเขา พวกเขามองเขาจากไป

ออกจากหมู่บ้านไปยังที่ราบสูง นานากิหันมองกลับมาหลังจากกำลังเดินลงทางลาดชัน ผู้คนของหุบเขายังคงโบกมือให้เขา เป็นการตอบรับ เขาจึงนั่งและยกขาหน้า เชิดหัวขึ้นสูงในอากาศและหอน ลาก่อน ข้าจะกลับมา รักษาตัวด้วย แล้วเขาก็วิ่งลงทางที่เหลือด้วยอึดใจเดียว จนเขามาถึงผาชัน มันเป็นจุดที่เขามักจะหยุดหันมองกลับไปทุกครั้งที่เขาจากหมู่บ้าน หลังจากเขาผ่านตรงนี้ไป จะมองไม่เห็นหมู่บ้านอีก เหมือนกับทุกครั้ง เขามองไป – แต่เขาไม่อาจมองเห็น มีหินก้อนใหญ่ที่เขาแน่ใจว่ามันไม่เคยอยู่ตรงนี้มาก่อนบดบังสายตาเขา

อา ใช่ นานากิคิดกับตัวเอง ไลฟสตรีมไหลผ่านที่นี่ คงเป็นสาเหตุทำให้หินตกลงมาจากที่ไหนสักแห่ง ตอนที่ข้ากลับมาที่นี่ ข้าสังเกตว่าภูมิประเทศเปลี่ยนไปหลายแห่ง เมื่อเขาไปตรวจสอบ เขาพบชั้นหินและส่วนที่เคยยื่นออกมาจากหน้าผาได้ถล่มราบ มันช่วยไม่ได้ นานากิคิด การเปลี่ยนแปลงไม่ได้สร้างปัญหารบกวนใคร นี่เป็นเรื่องเล็กน้อยมากหากเปรียบเทียบกับการฟื้นฟูมิดการ์และเมืองที่ถูกทำลาย

นานากิก้าวผ่านหินก้อนเล็กและไปต่อ เขาระมัดระวังขณะที่เดิน เขาก้าวทีละหนึ่งก้าว แล้วก็อีกหนึ่งก้าว จากนั้นเขาก็รู้สึกได้ว่ามีบางสิ่งผิดปกติ มันไม่เกี่ยวกับสิ่งรอบด้าน แต่เป็นตัวเขา – ไม่ใช่ ข้างในหัวใจเขา นานากิยืนนิ่งและหลับตา เขามองลึกไปในหัวใจ นั่นไง ต้องเป็นมันแน่ จะอธิบายยังไงดี นานากิคิด นี่คือวิธีที่นานากิมองและพยายามเข้าใจสิ่งต่าง ๆ สิ่งนี้มัน – มืดดำ มันราวกับว่ามีหลุมเปิดอยู่ในหัวใจเขา ไม่ มันไม่ใช่หลุม มันเหมือนเป็น “จิตวิญญาณแห่งความทรงจำ” ที่มืดมิดนั่งอยู่ตรงนั้น บางสิ่งที่ผูกติดกับหัวใจเขาอย่างแน่นแนบ ไม่นานนัก เขาก็รู้สึกว่ามันเริ่มจะสั่นอย่างรุนแรง เขาเชื่อว่ามันกำลังเปลี่ยนรูปร่าง ข้าสงสัยว่ามันจะเปลี่ยนเป็นอะไร – ขณะเขาคิด นานากิก็สั่นเทิ้มไปด้วยความกลัว

“--–“ เขาตัวสั่นมากจนเขาไม่อาจส่งเสียงได้ นานากิกัดฟันและพยายามอดทน ไม่ เขาทนไม่ไหว เขาสูดหายใจลึก หันกลับและวิ่งกลับไปยังหมู่บ้าน กระโจนข้ามหน้าผา

ผู้คนในหุบเขาที่เพิ่งเห็นนานากิจากไป ต่างแปลกใจที่เห็นเขาอีกครั้ง และเดินมาห้อมล้อม

“มีอะไรหรือเปล่า นานากิ?”

“เอ่อ --- “ เขากำลังจะกล่าว เขารู้ว่าวิญญาณมืดมิดนั่นหายไปแล้ว

“อย่าบอกนะว่าเธอคิดถึงบ้านแล้ว” ใครบางคนเหน็บแนม คนอื่น ๆ หัวเราะ

“ใช่ อาจเป็นได้”

“นานากิ เธอต้องเข้มแข็งกับตัวเอง! มันไม่เหมือนนักรบผู้กล้าเลย!”

“ใช่ ท่านพูดถูก”

นานากิพูดคุยกับคนในหมู่บ้านสักพัก จากนั้น เขาก็กล่าวอำลาอีกครั้งและเริ่มต้นออกเดินทาง เขาสามารถเลือกไปอีกทาง แต่เขากลับท้าทายตัวเองที่เดินไปยังทางเดิมอีกครั้ง เขาคิดว่ามันจำเป็นที่จะต้องสืบหาว่าสาเหตุของความกลัวที่เขารู้สึกอาจจะเป็นเพราะตรงจุดนั้น อย่างไรก็ตาม ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น

* * *

นานากิเรียก “สิ่ง” ที่อยู่ ๆ ก็เกิดขึ้นและทำให้เขาหวาดกลัวว่า “กิลลิแกน” มันไม่มีความหมายใดต่อชื่อที่ว่า แต่การตั้งชื่อมัน อย่างน้อยเขาจะได้ไม่ลืม ชื่อเป็นสิ่งที่ทำให้เขาระลึกถึงสิ่งต่าง ๆ และนานากิก็เริ่มที่จะเลี้ยงดูกิลกิแกนเมื่อเขาออกเดินทาง บางครั้งเมื่อเขานึกถึงมัน เขาก็คิดเกี่ยวกับการค้นหาว่าแท้จริงแล้วมันคืออะไร แต่ทุกครั้งที่เขาคิด เขาก็จะสั่นด้วยความกลัว จนกระทั่งเขาเริ่มเผชิญมันด้วยความใจเย็น เขาคิดว่าจะปล่อยมันไว้ก่อนสักพัก

* * *

TBC

- ในเวปส่วนตัวของ Xcomp ที่เขาลงบทแปลของ On the way to smile มีบท Case of Yuffie, Case of Shinra แล้วค่ะ แต่มีแค่ช่วงต้นเท่านั้นนะ

- อ่านตอนของ Shinra ไป .. โอ้ แม่เจ้า~ ...
- ตอนแรกคิดว่าเป็นตอนของรูฟัส (เพราะหน้าปกมันมีรูฟัส) ที่ไหนได้ พี่เส็งเลย โอ้~
- รักพี่เส็ง~~~~~~~
- เข้าใจแล้วว่าพี่เส็งตบเอริสทำไม!
- ท่าทางพี่เส็ง Angst กว่าที่คิด

- ส่วนตอนของอีหนูยุฟฟี่ ... พี่วินแมร่ง~~~~~~
- ไม่รู้จะเล่าไง คือพวกเค้ากำลังบอกลาเอริสที่ Forgotten City หลังปราบพี่เซฟได้แล้ว พี่วินพูดลาแบบเงียบ ๆ ว่า "Bye" พูดเสร็จ ก็เดินไปเลย อีหนูยุฟฟี่เลย อ๊าง ๆ หันมาอีกที พี่วินหันขวับ เดินอย่างเท่ชายเสื้อคลุมพลิ้วจะไปซะแล้ว น้องเค้าเลยวิ่งปรู๊ดไปขวาง เดี๋ยวเด๊ะ จะลากันแบบนี้เลยเหรอ จะลาพวกเราแบบนี้เลยเหรอ~
- แต่สายตาของพี่วินมองอยู่ที่ขอบฟ้าไกล ๆ เป็นสายตาที่ทรงพลังมาก แม้แต่ยุฟฟี่ยังเงียบอึ้งไปเลย
- เค้ารู้นะ ว่าพี่เค้ามองอะไร แมร่งงงงง~~~~~~~~~~
- เพราะสายตาของพี่เค้า ทำให้ยุฟฟี่ขยับหนีไปเอง พี่วินยังมีกะใจบอกว่า "รักษาตัวด้วยนะ"
- ยุฟฟี่ก็อึ้ง ๆ เพราะตัวเองคงไม่คิดว่าพี่วินจะมีใจเป็นห่วง ก็เลยปล่อยผ่านไปเหมือนว่าเธอรู้สึกถึงหัวใจของเขาเป็นครั้งแรก
- ยุฟฟี่ก็กลับมาบอกเพื่อน ๆ ว่า สงสัยพี่วินมีที่ต้องไป
- อีแกซิดตอบว่า "ไปหาสาวของเขาอะจิ ตรูก็ต้องไปบ้างแล้ว"
- ป๊าดดดดด~ ตรงประเด็นมาก

- สองเคสนี่น่าแปลเนอะ อ๊ากกกก~

..................................

เอาคริสตัล+ลูกปัด ลายไม้กางเขนมาฝากโทเมจ้า ส่วนใหญ่เป็น Picasa นะ ถ้าตัวเองมี Picasa ก็ Download ทั้ง Album ได้เลยนะ ถ้าไม่มีก็กดโหลดทีละภาพจ้า

- http://picasaweb.google.co.th/facetadas/BeadsStyleCool2#
ลิงค์บนมีลายไม้่กางเขนเยอะจ้า



- แพทเทิร์นอยู่นี่ .. ถ้ากดย้อนหน้ากลับไป จะมีตัวอย่างสีดำด้วยจ้า

- http://picasaweb.google.co.th/angeldreams
แพทเทิร์นอยู่หน้าถัดไปจ้า .. อันนี้บีจังเคยทำ แต่ตัวคั่นพลอยที่บ้านเรามีขายมันใหญ่ไปค่ะ ทำออกมาไม่สวย

- http://picasaweb.google.co.th/Neuzamacil2
อันนี้เค้าใช้มุกทำล่ะ สวยดี

หรือจะลองหาจาก Picasa เลยก็ได้นะ มีแพทเทิร์นอีกเพียบเลยค่ะ