[Fic Final 7] Fallen Rain #1

posted on 02 Jun 2009 21:14 by glorfindel in Fic

อัพแก้ขัดจริง ๆ ลองอ่านดูนะคะ เอิ๊กกก ๆ

......................

Title : Fallen Rain
Author : BeeJang
Rating :
PG13 - NC17 (ในบทหลัง ๆ )
Pairing :
Sephiroth / Vincent, Others
Disclaimer : ตัวละครเป็นของ Square Enix
Warning : ห้ามคัดลอกไปเผยแพร่ที่อื่น โดยไม่ได้รับอนุญาต

******************************

ไดอารี่
13 ตุลาคม 20XX

วันนี้เป็นวันเกิดของฉัน แม่ขึ้นมาปลุกฉันด้วยการหอมแก้ม ฉันรักแม่จังเลย แม่บอกว่าวันนี้ฉันอายุเจ็ดขวบแล้ว โตพอที่จะช่วยแม่ทำขนมได้แล้ว ฉันดีใจที่สุด ฉันดูแม่ทำขนม แม่ทำขนมเก่งที่สุดในโลกเลย แม่พาฉันไปทำขนมเค้กในครัว ให้ดูหนังสือทำขนมเล่มโปรดของแม่ด้วย ฉันดีใจที่สุด ฉันรักแม่จังเลย ตอนเย็นฉันแม่เอาเค้กที่ฉันกับแม่ช่วยกันทำออกจากตู้เย็น มันสวยมาก และอร่อยที่สุด อยากให้พ่อได้กินด้วยกันจังเลย

วันนี้เป็นวันเกิดครบรอบเจ็ดขวบของฉัน แต่พ่อไม่ได้กลับบ้าน ….


******************************

วินเซนต์ยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มทาร์คที่มารักษาความปลอดภัยของบุคคลระดับสูง เฝ้ามองประธานชินระกล่าวสุนทรพจน์ ก่อนจะขยับถอยให้กริมัวร์ขึ้นมาแทนที่ มีเสียงปรบมือดังสนั่น เขาเห็นกริมัวร์คลี่ยิ้มอย่างยินดี เฝ้ารอจนเสียงปรบมือเบาลงก่อนจะเริ่มพูด

วินเซนต์พยายามไม่ฟัง เขายืนนิ่ง สายตาเลื่อนต่ำมองยังพื้นเบื้องหน้า เขารู้ว่ากริมัวร์จะพูดอะไร ความลำบากยากเย็นกับโปรเจ็คการค้นคว้าไลฟสตรีมจำลองตลอดเกือบสิบปี บัดนี้ได้ประสบความสำเร็จ บรรลุเป้าหมายแล้ว ท่ามกลางความเหนื่อยยากของเหล่านักวิจัยในทีมทุกคน

“ ... รวมทั้งครอบครัวอันเป็นที่รักและเข้าใจผมเสมอ ผมขอมอบความสำเร็จครั้งนี้ให้กับภรรยา ผู้ล่วงลับไปแล้ว ... “

พูดออกมาได้

วินเซนต์กัดฟัน พยายามข่มใจระงับความโกรธที่วิ่งพล่านในจิตใจ เมื่อสื่อมวลชนและผู้ที่เข้ามาฟังต่างปรบมือให้กริมัวร์ เขาก็แทบทนไม่ไหวอีก ในใจของวินเซนต์มีแต่ความขมขื่น ยิ่งเห็นกริมัวร์พูดถึงแม่ของเขา เห็นแววตาที่ดูเศร้าหมอง คล้ายกับการเสแสร้ง เขาก็รู้สึกเคืองแค้นขึ้นมาทันที

วินเซนต์เม้มปาก ค่อย ๆ ขยับตัวหลบฉากออกไปจากแถวในขณะที่ทุกคนต่างมุ่งความสนใจไปที่คำกล่าวขอบคุณอันกินใจของกริมัวร์ มีเพียงร๊อดที่หันมามองเขาอย่างเป็นห่วง แต่วินเซนต์ไม่สนใจ ตอนนี้เขาไม่มีใจจะสนอะไรทั้งนั้นแม้แต่ร๊อดที่เป็นคนที่เข้าใจเขามากที่สุดในบรรดาเพื่อนทาร์ค

สองเท้าก้าวออกไปจากห้องโถง แต่วินเซนต์ก็ยังได้ยินเสียปรบมือกับเสียงชื่นชมยินดีดังสนั่น เสียงนั่นบาดลึกกรีดผิวของเขาดังคมมีด

***************************

“คำปราศรัยซาบซึ้งมาก ด๊อกเตอร์กริมัวร์ ยินดีด้วย” รีฟเดินตรงเข้ามาจับมือแสดงความยินดีกับกริมัวร์ “งานวิจัยแห่งชีวิตของคุณสำเร็จแล้วสินะ”

กริมัวร์คลี่ยิ้มตอบ “ขอบใจนะ รีฟ ต่อไปองค์กรของนายก็ไม่ต้องเหนื่อยมากแล้วล่ะ”

รีฟหัวเราะ เขาเป็นประธานองค์กรพิทักษ์โลก หนึ่งในผู้สนับสนุนใหญ่ของโครงการไลฟสตรีมจำลองนี้ เนื่องด้วยเล็งเห็นว่าหากงานวิจัยประสบผลสำเร็จ ก็จะไม่ต้องสิ้นเปลืองและรบกวนพลังงานบริสุทธิ์ของโลกอีก รีฟเป็นคนหนุ่มไฟแรงและมีความมุ่งมั่นสูง ที่สำคัญเขามีจิตใจดีงาม หลายครั้งที่กริมัวร์ขอคำปรึกษาจากเขา และมักจะได้คำตอบที่ดีเสมอ โดยเฉพาะเรื่องของวินเซนต์

“เออ วินเซนต์ล่ะ ผมเห็นเขาตอนคุณขึ้นปราศรัย แต่ตอนนี้ไม่เห็นเขาแล้ว”

กริมัวร์มองรอบ ๆ เพิ่งนึกได้ วันนี้เขายุ่งทั้งก่อนปราศรัยจนถึงตอนนี้ ที่ต้องยิ้มแย้มขอบคุณและทักทายคนที่เข้ามาแสดงความยินดีตลอด จนทำให้เขาลืมไปว่าวินเซนต์เองก็เป็นหนึ่งในผู้ที่ดูแลรักษาความสงบเรียบร้อยของงานด้วย “ฉันยังไม่เจอเขาเลย”

“ในเวลาแบบนี้ ลูกควรจะยืนเคียงข้างกับความสำเร็จอันน่าภาคภูมิใจของคุณนะ” รีฟออกความเห็น แม้วัยจะต่างกันพอสมควร กริมัวร์อายุต้นห้าสิบ ในขณะที่รีฟเพิ่งย่างสี่สิบ แต่รีฟก็กล้าแสดงความเห็นเรื่องส่วนตัวของกริมัวร์ตรง ๆ เพราะนี่คือหนึ่งในสิ่งที่กริมัวร์ขอคำปรึกษาเขาบ่อย ๆ

“ฉันก็คิดแบบนั้น” กริมัวร์พยักหน้านิด ๆ สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมานิดหน่อย เขากวักมือเรียกเส็งที่ยืนหลบอยู่ตรงมุมหนึ่ง “เห็นวินซ์ไหม?”

“เอ่อ วินเซนต์มีงานด่วนครับ เลยขอตัวไปก่อน” เส็งที่พอทราบความสัมพันธ์อันไม่ลงรอยกันของพ่อลูกคู่นี้ พอเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น ด้วยไหวพริบ เขาเลยแก้ต่างด้วยเหตุผลกลาง ๆ แต่ฟังขึ้น งานของทาร์คเป็นงานลับ ซึ่งนักวิจัยอย่างกริมัวร์ไม่อาจก้าวก่ายหรือตรวจสอบรายละเอียดได้ มันจึงเป็นข้ออ้างที่ใช้ได้เสมอ “ต้องการอะไรหรือเปล่าครับ ด๊อกเตอร์?”

“เปล่า ขอบใจนะ” กริมัวร์ตอบสั้น ๆ พยักหน้าให้เจ้านายของลูกชาย แล้วก็หันมาคุยกับรีฟต่อ

ไม่นานบุคคลระดับสูงและสื่อมวลชนหลายคนก็ผลัดเปลี่ยนเข้ามาพูดคุยกับกริมัวร์ ไม่นานก็เขาก็ลืมเรื่องวินเซนต์

************************

ร๊อดรู้ดีว่าตอนนี้วินเซนต์อยู่ที่ไหน พองานเลี้ยงเลิกรา และเสร็จงาน เขาก็ตรงไปยังบาร์ของทิฟาทันที เมื่อเข้าไปในบาร์ที่มีแสงสลัว ๆ เขาก็กวาดตามองไปยังมุมในสุดของเคาน์เตอร์ทันที เขายิ้ม ถอนใจเบา ๆ แล้วก็เดินเข้าไปหาวินเซนต์

“คิดแล้วว่านายต้องอยู่นี่” ร๊อดกล่าวทัก ตบหลังวินเซนต์เบา ๆ ก่อนจะขยับมานั่งเก้าอี้ข้าง ๆ เขาขยิบตาให้ทิฟา เจ้าของบาร์ หล่อนรู้ดีว่าเขาดื่มอะไร

วินเซนต์เงยหน้า เหลือบสายตามองร๊อด ดวงตาและแก้มของเขาเป็นสีแดงระเรื่อจากการนั่งดื่มมานานแล้ว วินเซนต์กระดกน้ำสีอำพันที่เหลือในแก้วลงคอ ก่อนจะเอื้อมไปที่ขวดเหล้าเพื่อรินเพิ่ม แต่มือของร๊อดดึงเอาไว้

“พอแล้วน่าวินซ์ นายดื่มเยอะแล้วนะ”

วินเซนต์ตวัดสายตาเคือง ๆ มายังร๊อด ก่อนที่เขาจะพูดอะไรออกไป ทิฟาก็เดินเอาเครื่องดื่มมาให้ร๊อดพอดี แม้มือจะเสิร์ฟแต่สายตาของทิฟาจับไปยังหน้าจอทีวี

“วินซ์ นั่นพ่อเธอใช่ไหม เก่งจังเลย แถมยังหล่ออีกต่างหาก” ทิฟาร้องอย่างชื่นชม หล่อนไม่ทันเห็นสีหน้าซีดเผือดของร๊อด หรือแววตาฉุนเฉียวของวินเซนต์ “ฉันชอบคนมีอายุแบบนี้จังเลย คงอบอุ่นน่าดูเลย และคงเอาใจเก่งมากกว่าคลาวด์เยอะ เธอว่าไหม” ทิฟาหัวเราะคิกคัก พูดเรื่อยเปื่อยอย่างไม่ต้องการคำตอบ สาว ๆ กลุ่มที่นั่งดื่มข้าง ๆ ก็ผสมโรงกันอย่างสนุกสนาน พูดชื่นชมด๊อกเตอร์กริมัวร์กันเสียงดัง

วินเซนต์เม้มปาก ควักเงินออกมาวางที่เคาน์เตอร์แล้วก็ลุกเดินเซ ๆ ออกไป ร๊อดอ้าปากค้าง ยังไม่ทันดื่มอะไรก็รีบวางเงินและวิ่งตามวินเซนต์ออกไปทันที

ตรงประตูทางเข้า วินเซนต์เดินชนกับชายร่างสูงที่เดินสวนเข้ามาพอดี ด้วยอารมณ์ขุ่นมัว วินเซนต์จึงตวาดกลับทันที “เดินระวังหน่อยสิ”

ร๊อดรีบปราดเข้าไปขวางทันที เขาเห็นแล้วว่าคนที่วินเซนต์เดินชนคือใคร เซฟิรอธเป็นคนที่ไม่ควรมีเรื่องด้วยที่สุดในโลกนี้ไม่ว่ากรณีใด ๆ ทั้งสิ้น “เอ่อ ขอโทษทีนะ คือเพื่อนฉันเมามากน่ะ นายอย่าถือสาเลยนะ”

ร๊อดเห็นเซฟิรอธหรี่ตาลง สายตาแฝงความขุ่นเคืองจ้องร๊อดก่อนจะมองเลยไปยังวินเซนต์ที่บ่นไม่เป็นภาษา แล้วก็เดินเซ ๆ ไปอีก เซฟิรอธยักไหล่ ไม่พูดอะไร แล้วก็เดินเข้าบาร์

ร๊อดถอนใจโล่งอก ก่อนจะรีบตามวินเซนต์ไป

**************************

TBC

- ลืมบอกว่าเป็น AU
- เขียนไว้นานแล้ว แต่ที่ยังไม่เอามาลงเพราะแก้ไปแก้มา เติมนู้นเติมนี่ เดี๋ยวคนอ่านจะงงเปล่า ๆ ที่เอามาลงเพราะแก้ขัดจริง ๆ ก๊าก ๆ
- ในเรื่องวินเซนต์เกลียดพ่อนะ แต่เดี๋ยวจะเข้าใจเองว่าเกลียดทำไม
- เคยอ่านฟิคเรื่องนึงใน FF.net แบบผ่าน ๆ แต่จำชื่อเรื่องไม่ได้แล้วล่ะ ไปเจอฉากวินเซนต์ทะเลาะกับพ่อแรง ๆ มา รู้สึกมันถูกใจบอกไม่ถูก เอิ๊กกกกก ๆ
- ร๊อดเรื่องนี้น่ารักมากค่ะ ขอบอก เขียนเองชอบเอง ฮ่าฮ่า
- ถ้านึกอะไรอัพทุกวันไม่ออกจริง ๆ คนอ่านบล็อคคงได้อ่านฟิคทุกวัน ก๊าก

...................................

...................................

- ยังรอสามีอยู่นะ
- แต่ถ้าให้รอนานนักล่ะก็ ฮึ่ม ๆ
- ยังขัดปืนรออยู่

Comment

Comment:

Tweet

ชอบคู่ เซฟิรอธXวินเซนต์ มากมายเลยฮะ

มี 3 ตอนเองแต่ก้ยังอ่านวนไปวนมาอยู่ได้

ช่วยมาต่อทีเถอะนะฮะ ขอร้อง

ขอบคุณคัฟ

#2 By wiki on 2010-10-18 14:37

การเจอหน้ากันของสามีภรรยา ฮะฮะ

ร๊อดที่บีจังเขียนดูสุภาพบุรุษ อ่อนโยนมากเลยน่อ

#1 By -PK-> on 2009-06-02 23:39