[Fic Final 7] Snow Dance

posted on 28 May 2009 11:14 by glorfindel in Fic

จริง ๆ นะ กำลังอินเลิฟกับหนุ่มชุดสูท

จะแข่งเท่กันไปถึงไหนเนี่ย 

ภาพนี้จากหนังสือ FF7 10th Aniverary ที่เคยแนะนำไปค่ะ

...............................

Title : Snow Dance
Author : BeeJang
Pairing : Rod / Vincent
Disclaimer : ตัวละครเป็นของ Square Enix
Warning : ห้ามนำไปเผยแพร่ที่อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาต

.....................................

วินเซนต์เดินเข้ามาที่ตึก WRO เขาได้รับข้อความจากรีฟให้มาหาที่ตึก วินเซนต์คลี่ยิ้ม คราวก่อนที่รีฟนัดเจอที่เมืองคาล์ม พวกดีฟกราวด์ก็บุกโจมตีและเกิดเรื่องวุ่นวายหลายวัน เขาหวังว่าคราวนี้คงไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นอีก

ที่ห้องทำงานของรีฟ วินเซนต์พบบุคคลที่ไม่คิดว่าจะได้พบเจออีก

“เวลด์?”

ชายสูงวัยที่ชื่อเวลด์หันมาตามเสียงเรียก แม้จะอายุมากแล้ว แต่ก็ยังมีแววแห่งความหล่อเหลาสมัยหนุ่มหลงเหลือบนใบหน้านั้น และเป็นใบหน้าในวัยหนุ่มที่วินเซนต์คุ้นเคยดี เพราะเขารู้จักกับเวลด์ในตอนนั้น - ก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์ที่เปลี่ยนแปลงชีวิตเขาจนเป็นอย่างในปัจจุบัน

“สวัสดี วินเซนต์” เวลด์กล่าวทักทาย “คงแปลกใจสินะที่เจอฉันที่นี่”

“ก็ไม่เชิง คราวก่อนที่รีฟส่งข้อความมาให้ฉัน เมืองคาล์มถูโจมตี คราวนี้ฉันเตรียมพร้อมมาแล้ว” วินเซนต์ตอบสั้น ๆ พร้อมกับคลี่ยิ้มนิด ๆ เมื่อเหลือบสายตาไปยังรีฟที่นั่งอยู่ด้วยกันกับเวลด์

รีฟหัวเราะ “นายเปลี่ยนไปนะ พูดเล่นก็เป็นด้วย”

“แต่ก่อนวินเซนต์ไม่ใช่คนเย็นชาหรอก ก็แค่จริงจังกับงานมากเหมือนพ่อ” เวลด์ตอบยิ้ม ๆ

“นายมีธุระอะไร เวลด์?” วินเซนต์เดินมานั่งร่วมโต๊ะ เขารู้ดีว่าธุระในวันนี้คงเกี่ยวกับเวลด์มากกว่าธุระของรีฟ เวลด์คงรู้มาว่ารีฟสามารถติดต่อเขาได้ จึงมาขอร้องให้นัดหมายเขาให้มาที่นี่

เวลด์เคยเป็นเพื่อนสนิทเก่าแก่ของวินเซนต์ตั้งแต่สมัยทำงานเป็นทาร์คให้ชินระ ก่อนที่วินเซนต์จะหายสาบสูญไป แต่แท้จริงแล้ว วินเซนต์ถูกโฮโจทดลองอยู่ในชินระแมนชั่น เวลด์ได้เจอวินเซนต์อีกครั้งตอนที่เข้าไปตามหามาเทเรียในชินระแมนชั่นเพื่อช่วยเอลเฟ่ หรือเฟลิเซีย ผู้เป็นลูกสาวแท้ ๆ ของเวลด์ ทำให้เวลด์รู้ความจริงว่าเพื่อนสนิทคนนี้หลับอยู่ในชินระแมนชั่นตลอดเวลา และทำให้เขาเห็นธาตุแท้ลับ ๆ บางอย่างของชินระด้วย

“ฉันมีเรื่องขอร้องให้นายช่วย วินเซนต์ มันเกี่ยวกับชีวิตของเฟลิเซีย ลูกสาวฉัน คือว่าลูกสาวฉันป่วย ตอนนี้อยู่ในความดูแลของนักวิทยาศาสตร์ของ WRO” เวลด์กล่าว

วินเซนต์เลิกคิ้ว แปลกใจ เขาไม่ใช่หมอ จะไปช่วยชีวิตใครได้

เวลด์เห็นความสับสนของวินเซนต์ เขาก็คลี่ยิ้ม “ฉันเคยถามนายเรื่องมาเทเรีย จำได้ไหม?”

“มาเทเรียที่ชินระแมนชั่น?” วินเซนต์จำได้ เขาถูกเวลด์ปลุกจากการหลับใหลเพื่อสอบถามเกี่ยวกับมาเทเรียลูกหนึ่ง แต่นั้นก็หลายปีกแล้ว

“ใช่ แต่อันนี้มันไม่เหมือนกัน ฉันอยากได้ข้อมูลเกี่ยวกับโปรโตมาเทเรีย นายคงรู้จักดีใช่ไหม?”

วินเซนต์เบิกตานิด ๆ เขาหันมองรีฟที่นั่งฟังอยู่ รีฟพยักหน้าแล้วคลี่ยิ้ม เขาหันไปหาเวลด์อีก “ลูกสาวนายป่วย แล้วก็ต้องการใช้โปรโตมาเทเรีย?”

เวลด์พยักหน้า “ใช่ เธอเคยถูกมาเทเรียดูดพลังชีวิตไปครั้งหนึ่ง แล้วก็อ่อนแอมาโดยตลอด ฉันก็เลยพาเธอมาที่นี่ รีฟบอกว่าเคสของนายกับลูกสาวฉันคล้าย ๆ กัน ฉันก็เลยอยากจะขอให้นายช่วย”

“ช่วยอย่างไงล่ะ อยากขอยืมโปรโตมาเทเรียของฉันน่ะเหรอ?” วินเซนต์กล่าว เขาเผลอยกมือแตะอกของตัวเองโดยไม่รู้ตัว

“ไม่หรอก ฉันรู้เหมือนกันว่านายก็ต้องใช้มาเทเรียควบคุมสัตว์อสูรในร่างนาย” เวลด์รีบกล่าว “ฉันรู้มาว่า พ่อนายเคยศึกษาเรื่องนี้ ฉันเลยอยากจะขอข้อมูลทั้งหมดที่พ่อนายเคยค้นคว้าจะได้ไหม?”

“เอ่อ เรื่องนั้น ฉันไม่ค่อยแน่ใจนะ มันนานแล้ว ฉันก็ไม่รู้ด้วยว่าพ่อฉันเก็บข้อมูลไว้ที่ไหนบ้าง”

“ฉันจำได้ว่าบ้านนายเคยเป็นแล็ป” เวลด์กล่าว ประกายตามีความหวัง “ฉันจึงอยากขอร้องให้นายช่วยไปตรวจดูที่บ้านนายหน่อยว่ายังมีข้อมูลอะไรหลงเหลือบ้างหรือเปล่า”

วินเซนต์นิ่งไปพักหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า “ก็ได้ ฉันตกลง”

“ขอบคุณ” เวลด์กล่าว สีหน้าโล่งอก “ฉันจะให้ลูกน้องฉันคนหนึ่งไปช่วยค้นหาด้วย หวังว่านายคงไม่ว่าอะไร” วินเซนต์กำลังจะอ้าปากทักท้วง แต่เวลด์คลี่ยิ้ม “อย่าปฏิเสธเลย ฉันรู้ว่านายชอบทำงานคนเดียว และบ้านนายอาจมีความลับที่ไม่อยากให้ใครรู้ แต่ร๊อดไว้ใจได้ เขาเป็นลูกน้องคนสนิทของฉัน และเขาเก่งในหลาย ๆ เรื่องที่น่าจะเป็นประโยชน์ในการค้นหาข้อมูล”

“ร๊อด?” วินเซนต์เลิกคิ้ว ก่อนจะหันไปยังเสียงฝีเท้าของบุคคลใหม่ที่ก้าวเดินเข้ามาในห้อง

ชายหนุ่มผมแดง ใบหน้าหล่อเหลาจริงจัง รูปร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีดำ วินเซนต์รู้จักผู้ชายคนนี้ พวกเขาเคยพบกันมาแล้วครั้งหนึ่งที่ชินระแมนชั่น ครั้งเดียวกับที่เจอเวลด์เมื่อตอนนั้น

“สวัสดี ยินดีที่ได้เจอกันอีก” ร๊อดกล่าวทักพร้อมกับส่งยิ้มน้อย ๆ ให้วินเซนต์

ไม่รู้ทำไม วินเซนต์รู้สึกแปลก ๆ กับรอยยิ้มของร๊อด

...................................

“เป็นอะไรไป ขึ้นมาสิ หรือว่า … นายไม่เคยนั่งมอเตอร์ไบค์?” ร๊อดหันมองวินเซนต์ รอยยิ้มยังอยู่บนริมฝีปาก

วินเซนต์กอดอก หรี่ตา จ้องไปยังชายหนุ่มที่เพิ่งซิ่งมอเตอร์ไบค์มาที่หน้าตึก WRO เขาแน่ใจว่าเขาไม่ชอบรอยยิ้มของร๊อด “ไม่ใช่อย่างงั้น แต่จะให้ฉันนั่งซ้อนท้ายนายเหรอ?”

“แน่นอน” ร๊อดตอบด้วยเสียงดังกว่าปกติ “ให้ตายสิ เชื่อใจคู่หูนายบ้างสิ ฉันไม่ทำนายหล่นหรอกน่า”

ยิ่งได้ยินแบบนี้ วินเซนต์ยิ่งไม่ไว้ใจ แค่เพิ่งเริ่มทำงานด้วยกัน เขายังไม่อยากนับร๊อดเป็นคู่หู เขานึกอยากให้คาออสยังอยู่กับเขา อย่างน้อยก็ยังมีปีกและบินไปไหนต่อไหนได้ บางทีเขาควรจะซื้อเฮลิคอปเตอร์สักลำ รีฟคงพอหาให้เขาได้ เขาน่าจะขึ้นไปบอกรีฟเดี๋ยวนี้เลยด้วยซ้ำ

“เฮ้ ไม่เอาน่า วินเซนต์ วาเลนไทน์ … ยาวจังแฮะ ขอฉันเรียกนายสั้น ๆ ว่าวินซ์ได้ไหม? … นี่ วินซ์ ฉันสัญญาว่าจะไม่ทำนายตก หรือว่านายเขินที่ต้องนั่งซ้อนท้ายแล้วต้องกอดฉัน โอ ไม่เป็นไรหรอก ฉันไม่ถือ แต่รู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งมากกว่าที่มีคนสวย ๆ แบบนายมา … “

“พอแล้ว ก็ได้ ๆ “ วินเซนต์รีบยกมือปราม

“ก็ได้เนี่ย หมายถึงนายยอมให้ฉันเรียกนายว่าวินซ์ หรือยอมซ้อนท้ายฉัน?” ร๊อดทำหน้ายียวน

วินเซนต์หรี่ตามองร๊อด ใช้สายตาแดงก่ำที่เคยสยบใครต่อใครให้กลัว หรือแม้แต่มาร์ลีนกับเดนเซลที่วิ่งเล่นซน ให้กลับเข้าบ้าน แต่ดูเหมือนว่าสายตาน่ากลัวจะกับร๊อดไม่ได้ผล วินเซนต์ถอนใจ ก่อนจะขยับร่างอันหนักอึ้งไปซ้อนท้ายรถของร๊อด

เพราะวินเซนต์มานั่งด้านหลัง ทำให้เขาไม่ทันเห็นรอยยิ้มมีความสุขของร๊อด

“จะบินล่ะนะ!” ร๊อดตะโกนลั่น ก่อนจะบิดแฮนด์เร่งเครื่อง มอเตอร์ไบค์คันโตแทบจะโจนทะยานไปทันที

วินเซนต์ตกใจกับความเร็วเหลือเชื่อของมอเตอร์ไบค์ เขารีบคว้ากอดเอวของร๊อดแทบไม่ทัน เขาได้ยินเสียงหัวเราะ นึกอยากจะตอบโต้หรือปรามให้อีกฝ่ายขับช้าลงกว่านี้ แต่เขาก็เม้มปาก ไม่พูดอะไรเสียคงดีกว่า ไม่งั้นอาจจะถูกล้ออีกก็ได้

............................................

วินเซนต์อยากจะปล่อยมือจากเอวของร๊อด แต่ระดับความเร็วแบบนี้ เขายังไม่อยากเสี่ยงตกรถคอหัก จริงอยู่ว่าเขาคงไม่ตาย แต่ก็คงเจ็บหนักน่าดู แล้วก็คงถูกไอ้หนุ่มนักซิ่งหัวเราะเยาะอีกยกใหญ่แน่ ๆ เขาจึงต้องยอมกอดเอวของร๊อดต่อไป

วินเซนต์พยายามนึกถึงเหตุการณ์ที่เขาได้พบเจอร๊อด ครั้งแรกก็ที่ชินระแมนชั่น ตอนที่เวลด์ปลุกเขาโดยไม่ได้ตั้งใจเพื่อถามหามาเทเรีย ร๊อดมากับเวลด์ด้วย วินเซนต์จำได้ลาง ๆ ว่าร๊อดในตอนนั้นยังดูเด็กกว่านี้ – แต่ก็คงใช่เพราะมันผ่านมาหลายปีแล้ว – ดูเป็นคนจริงจัง เงียบขรึม ฝีมือการต่อสู้ไม่เลว พวกเขาเคยสู้กับกลุ่มอาวาแลนซ์ที่บุกเข้ามาด้วยกันทำให้วินเซนต์รู้จักฝีมือของร๊อด

อีกครั้งหนึ่งที่ได้เจอกันคือตอนที่ช่วยกันอพยพผู้คนออกจากมิดการ์ก่อนเมเทโอจะถล่ม เขาเห็นร๊อดอุ้มเด็ก ๆ เต็มสองมือไปส่งที่รถบรรทุก ในตอนหน้าสิ่งหน้าขวานแบบนั้น ทำให้เขาไม่มีเวลาทักร๊อด

แต่วินเซนต์ก็ไม่เคยคิดเลย ว่าจะได้พบเจอร๊อดอีกครั้งแบบนี้

อยู่ ๆ ร๊อดก็ชะลอความเร็ว ก่อนจะเลี้ยวไปจอดที่หน้าตึกเก่า ๆ แห่งหนึ่ง

“จอดทำไม?” วินเซนต์ไม่รอที่จะถาม

“ฉันหิว” ร๊อดหันมาหาวินเซนต์ มองด้วยสายตาวิงวอนราวกับลูกหมา “แวะกินอะไรกันหน่อยนะ เดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง”

“ตามสบายเถอะ ฉันไม่หิว” วินเซนต์ยักไหล่ เขาไม่ค่อยกินอะไรเป็นกิจจะอยู่แล้ว นอกจากแอลกอฮอล์ หลังจากมีอสูรอยู่ในร่าง เขาก็ไม่ต้องการอาหารอะไรอีก

“ไม่เป็นไรหรอก ดูฉันกินก็ได้ ว่าแต่ … “ ร๊อดทำหน้ายียวนอีก “นายชอบฉันใช่ไหม ถึงกอดฉันไม่ปล่อยแบบนี้น่ะ”

เมื่อเห็นร๊อดยิ้มกว้าง วินเซนต์ก็เพิ่งรู้สึกตัวว่ายังไม่ได้ปล่อยเอวร๊อดเลย เขารีบสะบัดมือออก พร้อมทั้งกระโดดลงจากมอเตอร์ไบค์ทันที

ร๊อดหัวเราะชอบใจ

TBC

ก็บอกแล้วว่ากำลังชอบจริง ๆ คนชุดสูทมันเร้าใจจริง ๆ เลย ฮ่าฮ่า

พี่วินในรูปเพิ่งตื่นจากโลงเพราะเวลด์ไปปลุกตอนหามาเทเรียค่ะ เลยยังตาแดงง่วงนอนอยู่ ใครเข้าใกล้อาจกัดหัวได้ อิอิ

........................................

Comment

Comment:

Tweet

- 3 - วินเซนต์นอกใจเขา แงๆ เขาแค่อยู่ชายแดนเอง พรุ่งนี้ก็คงจะต่อเนทได้แล้วด้วย แง ๆ ใจร้ายที่สุด T 0 T
^
^
คู่นั้นน่ะ เีดี้ยนชอบนะคะ~

#4 By BeeJang on 2009-05-28 19:20

หนุ่มคนใหม่ของบีจังนี่ =[]=

ไม่ได้เข้ามาเสียนาน 5555 อ่านไปแล้วสะดุดคำว่า TBC กะลังเพลินๆ เอิ๊ก

เลิ้บคู่ที่ชาวบ้านไม่กิน อุปสรรค์จะถามหาเหมือนรูฟัส-รีฟนะบีจัง~
- __, -

#3 By tomei on 2009-05-28 19:07

คุณบีจัง ไม่กลัวพี่เซฟเอามาซามุเนะมาฟันฉัวะแล้วคอขาดหรอค๊า?

เอ่อ..ร๊อด แน่ใจหรอว่าไม่ได้หิววินเซนท์?

#2 By yttrium on 2009-05-28 15:49

ร็อดนี่ให้อารมณ์เหมือนเจ้าโน่เลยนะคะเนี่ย ผู้ชายหล่อ อารมณ์ดี แต่กวนมากก ฮะฮะ

พี่วินระวังน้า จะโดนเด็กงาบไม่รู้ตัว อิอิ

#1 By -PK-> on 2009-05-28 14:59