For the love of Vincent

เคยร้องไห้เมื่ออ่านหนังสือหรือดูหนังไหมคะ

เอ่อ ในที่นี้ไม่นับ ร้องไห้เพราะเสียดายเงินนะ เอิ๊กกก อันนั้นอีกกรณีนึงค่ะ ไม่เกี่ยวกับที่จะพูดใน Entry นี้

.... ....

ถ้าพูดถึงหนังสือ .. น้อยมากค่ะที่จะอินกับตัวหนังสือมากถึงขนาดอ่านแล้วน้ำตาไหล ปกติเป็นคนอ่านหนังสือเยอะก็จริง อ่านเร็วด้วย แต่ถ้าเป็นตัวหนังสือติดกันเป็นพรืด ๆ จะอ่านข้าม ๆ เสียมากกว่า ไม่ได้ใส่ใจกับคำบรรยายมากนัก

ก็เลยไม่ค่อยอ่านหนังสือแล้วร้องไห้ค่ะ

แต่ถึงขนาดนั้น ก็มีบางเล่มที่อ่านแล้วเสียน้ำตา ... นี่คือเล่มล่าสุดค่ะ ที่อ่านแล้วอดร้องไห้ไม่ได้

Marley & Me ชื่อไทยว่าจอมป่วนหน้าซื่อ เป็นหนังสือออกใหม่ใส่กิ๊กเมื่องานหนังสือที่ผ่านมาค่ะ จริง ๆ เล่มนี้ไม่ได้คิดจะซื้อ แต่มีบัตรลดตั้ง 30% .. หนังสือ Jbook อย่างที่บ่น ๆ ไว้ใน Entry ก่อนว่าปีนี้หนังสือออกน้อยมาก ก็เลยรู้สึกเสียดายส่วนลดถ้าซื้อน้อย ก็เลยติดมือเอาเล่มนี้มาด้วย เพิ่งมาได้อ่านแบบไม่รู้จะหยิบอะไรมาอ่านดี ก็เลยหยิบเล่มนี้ออกมาจาก List หนังสือที่ว่าจะดองเค็ม ... จากนั้นก็วางไม่ลงค่ะ

เนื้อเรื่องเล่าถึงผู้เขียนที่มีความผูกพันกับเจ้าหมาที่ชื่อมาร์เลย์ตัวนี้ ตั้งแต่ไปเอามันมาเลี้ยง จนโตถึงตอนที่ต้องจากกัน เล่าถึงชีวิตของเขาที่ทุกฉากจะมีเจ้ามาร์เลย์นี้มาเอี่ยวด้วย รวมทั้งวีรกรรมทั้งหลายแหล่ของมัน

อืม ปกติไม่ได้อ่านหนังสือเกี่ยวกับหมาหรือสัตว์เลี้ยงเล่มอื่นอยู่แล้วล่ะนะ แต่ก็คาดว่าทุก ๆ เล่มคงเขียนคล้าย ๆ กัน อยู่ที่การนำเสนอมากกว่า ดังนั้น จึงไม่คิดว่าจะเป็นการสปอยอะไรที่จะเขียนว่า 'จนโตถึงตอนที่ต้องจากกัน'

คำโปรยของหนังสือเล่มนี้ก็ได้สปอยเอาไว้แล้วเช่นกัน ว่าคุณจะหัวเราะ แล้วก็ร้องไห้ไปกันมัน ... ... จริงแท้เลยค่ะ ... มาร์เลย์เป็นหมาน่ารัก ตัวโต นิสัยดี และบื้อ เป็นโรคจิตกลัวเสียงฟ้าเสียงพายุ และรักเจ้าของอย่างมาก วีรกรรมทั้งหมดที่คนเขียนเล่ามา ทำเอาบีจังหัวเราะท้องแข็งหลายต่อหลายฉาก อ่านจบบทแล้ว อดใจไม่ไหว ต้องอ่านบทต่อไปอยู่เรื่อย ๆ กลายเป็นวางไม่ลงซะงั้น

จนถึงบทท้าย ๆ ... ... แม้จะรู้และทำใจมาก่อนแล้วว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น แต่ก็อดสะเทือนใจไม่ได้ กว่าจะรู้ตัวอีกที น้ำตาไหลไปแล้ว ... ไหลเป็นเปิดก๊อกน้ำเลย ให้ตายสิ ...

น้องหมาของใครไม่รู้ ขอเค้าถ่ายมาภาพจากงาน Pet Expo ปีที่แล้ว

บีจังไม่ใช่คนอ่อนไหวแบบว่าเจอเรื่องเศร้าแล้วน้ำตาไหลพรากนะแต่หนังสือเล่มนี้ อ่านแล้วอิน เหมือนกับว่าเราเองก็ผูกพันกับมาร์เลย์และครอบครัวนี้ไปด้วย เข้าใจความรู้สึกของคนที่ต้องสูญเสียสิ่งที่ผูกพันและรักมาก ๆ ไป ซึ้งใจมากขึ้นกับบทท้าย ๆ และข้อความกำลังใจทั้งหลายที่ผู้เขียนได้รับ ...

ไวท์ หมาที่บ้านค่ะ .. จริง ๆ มันไม่ได้น่ารักขนาดนี้หรอก
แต่บังเอิญถ่ายรูปนี้แล้วน่ารัก เอามาหลอกชาวบ้านได้ เอิกกก

บีจังค่อนข้างเชื่อว่าสังคมคนที่เลี้ยงสัตว์ด้วยใจเป็นสังคมที่งดงามและมีมิตรภาพให้กันเสมอ เพราะทุกคนในสังคม (ที่ดูเล็กมากแต่จริง ๆ แล้วโคตรใหญ่) นี้มีความเข้าใจกันและกันค่ะ .. เคยไปงาน Pet Expo มีคนเลี้ยงสัตว์เยอะแยะพาลูก ๆ (หมายถึงสัตว์เลี้ยง) ไปเดินเล่นในงานด้วย ทุกคนยิ้มแย้ม และนิสัยดี สามารถพูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันได้อย่างไม่ถือตัว ทั้งที่เพิ่งเคยเจอหน้ากันครั้งแรก (และอาจเป็นครั้งสุดท้าย) ขอถ่ายรูปลูก ๆ ก็ได้ ไม่ว่าและให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี

ไม่แปลกในที่คนเขียนหนังสือเล่มนี้จะได้รับอีเมล์ให้กำลังใจหลายร้อยฉบับ ยังมีคนอีกหลายคนที่เข้าใจความรู้สึกเช่นนี้ค่ะ

หนังสือดี อ่านเพลิน หัวเราะและร้องไห้ได้ในเล่มเดียวกันนี้ค่ะ ... แปลดีไหม ไม่ทราบค่ะ เพราะไม่เคยอ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ แต่ก็อ่านลื่น ไม่ติดขัดอะไรค่ะ

อีกเล่มหนึ่งที่จำได้ ว่าอ่านแล้วน้ำตาไหล คือ Across the Nightingale Floor หรือเหยียบถิ่นพยัคฆ์ Tales of the Otori เล่มหนึ่งนั่นเองค่ะ

หลายปีแล้วที่ได้อ่านหนังสือเล่มนี้ครั้งแรก ยังจำความรู้สึกนั้นได้ดี มันอินมาก ๆ และรู้สึกผูกพันกับตัวละครหลาย ๆ ตัวในนั้น เชื่อเถอะ หลายคนที่ได้อ่าน (โดยเฉพาะสาว ๆ ) รู้สึกคล้าย ๆ กับบีจังแน่ ๆ กับฉากสะเทือนใจฉากนั้น (รู้กันเฉพาะคนอ่านว่าฉากไหน) บีจังอินมากค่ะ น้ำตาแอบซึม

'ทาเคโอะ ไม่เคยทำให้ข้าผิดหวัง'

โฮกค่ะ ... โฮกมาก ๆ

ข้ามมาคุยเรื่องหนังกันบ้างดีกว่า ... ถ้าเป็นหนัง จะดูแล้วน้ำตาไหลเพราะความอินและซาบซึ้งใจได้ง่ายกว่า (ไม่นับร้องไห้เรื่องเสียดายเงิน บอกแล้วว่าคนละกรณีกัน เอิ๊กกก) ... ปกติ บีจังดูหนังคนเดียวอยู่เป็นนิจอยู่แล้ว ดังนั้น ถ้าจะร้องไห้ตอนดูหนังคนเดียว ก็ไม่รู้สึกเคอะเขินแต่อย่างใด

ไม่บ่อยหรอกค่ะที่ร้องไห้ในโรงหนัง

The Village Album .. เคยบอกในบล็อคไว้แล้วว่าเรื่องนี้ดูแล้วเสียน้ำตาเป็นหนังที่ค่อย ๆ สั่งสมกับซาบซึ้งใจไว้เรื่อย ๆ พอหนังจบ ความซึ้งใจจะติดอยู่กับคนดูจนออกนอกโรงไปเลย

ร้องไห้กับฉากงานศพของคนแก่คนหนึ่งในครอบครัวแรกที่พ่อพระเอกไปถ่ายรูปให้ ตอนที่เจ้าภาพก้มศีรษะขอบคุณพ่อพระเอกจากใจจริง ที่ทำให้พ่อของเขามีความสุขที่สุดก่อนจะตายไปค่ะ

คนอื่นคงเฉย ๆ กับฉากนี้ แต่บีจังรู้สึกว่ามันซึ้งนะคะ ส่วนตัวอาจเป็นเพราะบีจังค่อนข้างซีเรียสและจริงจังกับคำว่า 'ครั้งแรก' 'สิ่งแรก' หรือ 'ครั้งสุดท้าย 'สิ่งสุดท้าย' มากก็ได้ค่ะ เช่น .. วันนี้เป็นวันที่ได้เรียนหนังสือกับอาจารย์คนนี้เป็นวันสุดท้ายแล้ว (คนอื่นอาจจะดีใจแต่บีจังอยากจะเก็บความทรงจำสุดท้ายที่ดีไว้น่ะค่ะ)หรือ วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่จะได้เจอหน้าเพื่อนคนนี้ในเมืองไทย .. สิ่งเหล่านี้ มันอาจไร้ค่ากับคนอื่น แต่มีค่ามาก ๆ กับเราค่ะ

รูปถ่ายครอบครัวพร้อมหน้าพร้อมตา เป็นภาพความทรงจำครั้งสุดท้ายของครอบครัวนั้น จากนี้ไป มันจะกลายเป็นเพียงความทรงจำ .. ดังนั้น ภาพถ่ายนี้จึงมีค่ามาก จนต้องก้มศีรษะขอบคุณพ่อพระเอกที่เป็นคนถ่ายภาพความทรงจำนี้ให้

น้ำตาไหลค่ะ

(น่าแปลกค่ะ บีจังดู Always ที่มีความประทับใจและซาบซึ้งไม่แพ้กัน แต่บีจังไม่ได้เสียน้ำตาให้ Always เลยค่ะ ดูไป ยิ้มไป ประทับใจจนกลับบ้านค่ะ)

มีหลายเรื่องที่แอบร้องไห้บ้าง มีแอบน้ำตาซึมบ้าง เร็ว ๆ นี้ ก็มี Bridge to Terabithia, The Pursuit of Happyness, Lump of Sugar(อันนี้ล่าสุดเลยแอบปาดน้ำตาหนึ่งหยด)... เอ้อ ที่ซึ้งมากอีกเรื่องคือStormy Night อืม เรื่องนี้ ได้ดูแบบ VCD ค่ะ แต่ก็น้ำตาซึม ถ้าได้ดูที่โรงหนัง คงมีน้ำตาไหลแน่ ๆ ค่ะ เพราะซึ้งมาก (ไม่นับเรื่องวายข้ามสายพันธุ์นะ เอิ๊กกก)

Nada Sou Sou ดูแล้วไม่ร้องไห้ค่ะ เพราะไม่อิน ... ...

เอ่อ Tag เรื่องสยองขวัญระหว่างไปเที่ยว .. อืม ป่านนี้ยังนึกไม่ออกเลยค่ะว่าเคยเจออะไรสยอง ๆ หรือเปล่า ประหนึ่งว่าไม่เคย นอกจากผีอำธรรมดา ๆ ไม่รู้จะเล่าไปทำไม อาจฝันไปก็ได้ เอิ๊กกก ไว้นึกใหม่ละกัน ดองไว้ก่อน อิอิ

...... ...... ......

มีแต่คนบอกว่าบีจังดองบล็อค .... อะ แหม ... ดองสี่ห้าวันเอ๊ง ไม่เค็มหรอกค่า

...... ...... ......

มีหลายคนอยากอ่านฟิคบ้านสุขสันต์ .... .... อะ แหมมมม ... ก็มีฟิคในสต็อคยังไม่ได้ลงให้อ่านอะนะ (นับ ๆ แล้ว ได้สี่เรื่อง ไม่รวม Diabolic ไม่รวม RP ที่เล่นกับคุณไวโอเล็ต) แต่ว่าช่วงนี้มันอากาศร้อนตับแตกอยู่นา จะอ่านไหวเหรอคะ เพราะฟิคมันร้อนแรงมาก ๆ ค่า เอิ๊กกกก อ่านแล้ว คงมีคนตายเพราะขาดเลือด ไม่ก็ทนร้อนไม่ไหว ขาดใจตาย เอิ๊กกก

...... ...... ......

Comic Party อยากไป แต่ขี้เกียจ เอิ๊กกก คงร้อนแน่ ๆ เลย งับ งับ

...... ...... ......

ชอบพารากอนอย่างนึง คือร้านไอติมเยอะดี สวรรค์แท้ ๆ เอิ๊กกก Central World ก็เยอะ แต่ขี้เกียจเดิน ทำเลห่วยอย่างแรง อยู่ตรงกลางระหว่างรถไฟฟ้าสองสถานีซะงั้น เดินไกลขี้เกียจเดิน แต่ข้างในแอร์เย็นเฉียบ คนไม่เยอะ มีแบ็งค์หลายแบ็งค์ สะดวกดีเวลาต้องไปจ่ายตังค์ค่าบัตรเครดิต (อันนี้พารากอนก็เยอะ ชอบ)ของกินเพียบ ร้านไอติมเพียบ ช็อปปิ้งสนุก ชอบค่ะ อิอิ

...... ...... ......

อดรนทนไม่ไหว บ้าจี้สั่ง Children of Hurin จากอเมซอนแล้วค่ะ ... ... จบข่าว รอหนังสือส่งถึงบ้านอย่างใจจดใจจ่ออย่างเดียวค่ะ