For the love of Vincent

ตอนนี้กำลังเขียนฟิคลอร์ดอยู่ (อ้าวแล้ว ราดูว์ อิออนล่ะ) ก็เลยเปิดแฟ้มเก่า ๆ แล้วก็เจอฟิคยุคแรก ๆ เข้า เหอเหอ เรื่องนี้เป็นหนึ่งในเรื่องโปรดค่ะ น่ารักดี เลยเอามาฝากกัน ไม่รู้แถวนี้มีแฟนลอร์ดเยอะแค่ไหน ลองอ่านดูสนุก ๆ ละกันค่ะ อิอิ

ถ้าภาษาแปลก ๆ ก็ขออภัยค่ะ อันนี้เป็นฟิคยุคแรก ๆ จริง ๆ เหอเหอ

Title : เอลดาริออนน้อย กับคืนสยองขวัญในริเวนเดลล์

Author : BeeJang โหมดรักเด็ก ... รักพี่เลี้ยงเด็ก (ในฟิค) ด้วยค่า ^ __ ^

Rating : G ซื่อบริสุทธิ์สว่างไสวสดใสสมวัยคนอ่านและคนเขียนเป็นที่สุด

Disclaimer : ตัวละครทุกตัวเป็นของ J.R.R. Tolkien ห้ามคัดลอกไปเผยแพร่ที่อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาต

**********************

ลมพัดหวีดหวิวพัดพาเสียงจิ้งหรีดและจักจั่นลอยมา สายลมหนาวยะเยือกยังความสะท้านให้ร่างน้อยที่ต้องมุดตัวลงใต้ผ้าห่มอุ่น พยายามซุกหัวคลุมโปงด้วยความหวาดกลัวยิ่งนัก

เอลดาริออนน้อยวัยห้าขวบบอกใครต่อใครเสมอว่าเขาโตแล้ว สามารถนอนแยกห้องเพียงลำพังได้ แม้ท่านพ่อ กษัตริย์เอเลสซาร์และท่านแม่ ราชินีอาร์เวน จะท้วงติงเสมอว่าเขายังเด็กไป แต่เอลดาริออนน้อยก็ยังยืนยันคำเดิม ด้วยว่าเป็นบุตรชายแสนรัก บุพการีทั้งสองเลยยอมตามใจ

หากเป็นที่ปราสาทขาว ณ กอนดอร์ บ้านเกิดเมืองนอนที่แสนสว่างไสว เอลดาริออนน้อยจะมิหวาดกลัวเลยสักนิด

แต่นี่กลับเป็นคฤหาสน์ใหญ่โต ลาสต์โฮมลี่เฮ้าส์ ของท่านตา จอมพรายเอลรอนด์ ที่ปกติจะแสนสงบเงียบอยู่แล้ว ยิ่งในขณะนี้ เป็นเวลากลางคืนมืดมิด บรรยากาศเงียบสงัดวังเวงมากนัก และบางครั้งก็มีเสียงพรายครวญเพลงโหยหวน โอย ... ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

แถมก่อนนอน ท่านลุงเอลลาดานและท่านลุงเอลโรเฮียร์เล่าเรื่องปีศาจภูติทั้งเก้าแห่งเขาสุสานให้ฟัง ยิ่งทำให้เอลดาริออนน้อยหวาดกลัวเข้าไปอีก

"ฮือ ฮือออ ท่านป้อ ท่านแม่ ... ข้ากัววววว" เอลดาริออนน้อยสะอึกสะอื้นอยู่ตามลำพังในห้อง

**********************************

โฟรโดนอนไม่หลับ พยายามข่มตาอย่างไรก็ไม่หลับ นอนหลับตานึกภาพเห็ด นับได้เป็นพันอันแล้วก็ยังไม่หลับ

ไม่น่าหลงฟังเรื่องบ้า ๆ ของเอลลาดานกับเอลโรเฮียร์เล้ย โฟรโดคิดในใจ

"อึก อึก ... ฮือออ ... ฮืออออออ ... "

เอาแล้วสิ ...

"ฮืออออ ... "

โฟรโดผุดลุกจากที่นอน รีบจุดตะเกียงข้างเตียง แสงไฟทำให้ห้องสว่างขึ้น เมื่อมองไปรอบ ๆ กลับไม่มีสิ่งใดเป็นที่ผิดสังเกต แต่เสียงร่ำไห้นั่นก็ยังคงอยู่

เอ๊ะ มันชักแปลก ๆ นะ โฟรโดคิดในใจ พยายามเงี่ยหูฟังอีกครั้ง เสียงร้องไห้ยังคงลอยมาตามลม ต้นเสียงนั่น ถ้าให้เดา มันมาจากห้องข้าง ๆ และห้องข้าง ๆ นี่มัน ...

เอลดาริออนน้อย!

ด้วยจิตใจอ่อนโยน เปี่ยมด้วยความรักเด็ก โฟรโดลืมสิ้นถึงความหวาดกลัว รีบกระโดดลงจากเตียง คว้าตะเกียง รีบเดินไปที่ประตูทันที

**********************************

อารามรีบร้อน โฟรโดเปิดประตู รีบก้าวเดินออกนอกห้องโดยไม่ดูทางให้ดี ทำให้เดินชนร่างสูงสง่าเข้าเต็มเปา ด้วยว่าโฟรโดเป็นฮอบบิทตัวน้อย แม้เป็นคนที่เดินชนคนอื่น แต่ตัวเองกลับเป็นฝ่ายเสียหลัก ดีที่มือแกร่งคว้าตัวเขาได้ทัน มิเช่นนั้นโฟรโดคงล้มก้นกระแทกพื้นไปแล้ว

"รีบร้อนไปไหนหรือ โฟรโด" เสียงไพเราะราวดนตรีของกลอร์ฟินเดลเอ่ยถามอย่างอ่อนโยน

"อ๊ะ กลอร์ฟินเดล โชคดีจริงที่เป็นท่าน" โฟรโดเงยหน้ามองใบหน้างามหมดจดของพรายเจ้าตรงหน้า แล้วก็ยิ้มแย้มดีใจ

กลอร์ฟินเดลเลิกคิ้วประหลาดใจ "โชคดีจริง ... เอ เจ้ามีอะไรหรือ?”

"คือข้าได้ยินเสียงร้องไห้ ข้าไม่แน่ใจว่าเป็นเสียงของเอลดาริออนน้อยหรือเปล่าเลยจะออกมาดูน่ะ"

"อ้อ เช่นนั้นหรือ งั้นเราไปดูเอลดาริออนน้อยด้วยกันเถิด" กลอร์ฟินเดลกล่าว ก่อนเดินนำไปหน้าห้องข้าง ๆ ที่ซึ่งยังคงมีเสียงร้องไห้ดังขึ้นเป็นระยะ ๆ

**********************************

"อึก อึก ... ฮือออ ... "

เสียงครางยังคงดังขึ้นเป็นระยะ ๆ กลอร์ฟินเดลกับโฟรโดมองหน้ากันและกัน และหันมองไปยังร่างน้อยบนเตียงใหญ่ที่ห่มผ้ามิด

กลอร์ฟินเดลเดินไปยืนข้างเตียง ค่อย ๆ นั่งลง และยกมือลูบผ้าที่ห่มร่างน้อยแผ่วเบา พร้อมกระซิบเรียกชื่อด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "เอลดาริออนน้อย อย่ากลัวไปเลย ข้าอยู่นี่แล้ว"

ชั่วนาทีหนึ่ง ใบหน้าน้อย ๆ ที่เปื้อนหยาดน้ำตาค่อย ๆ โผล่มาจากผ้าห่มอย่างหวาดระแวง แต่เมื่อแลเห็นดวงหน้าหล่อเหลาใจดีของบุคคลแสนคุ้นเคย เอลดาริออนน้อยก็โผเข้าสู่อ้อมแขนอบอุ่นปลอดภัยของกลอร์ฟินเดลทันที

"กลอร์ฟี่ ข้ากัว ... " เอลดาริออนน้อยรำพึงรำพันงุบงิบทันที

"โอ๋ โอ๋ ... " กลอร์ฟินเดลยกมือลูบเส้นผมนุ่มมือของเด็กน้อยเป็นการปลอบโยน โฟรโดคลายยิ้มอย่างโล่งใจยามเห็นเด็กน้อยเอลดาริออนยังปลอดภัยดี

"ไม่กลัวแล้วนะ เอลดาริออนน้อย" โฟรโดเอ่ยอย่างยินดี ยกมือลูบหัวเอลดาริออนน้อยอย่างเอ็นดู ดวงตากลมใสเปล่งประกายของเด็กน้อยมองตอบโฟรโดราวกับเอ่ยขอบคุณ

"เอางี้ ข้าจะนอนเป็นเพื่อนเจ้าเองนะ เอลดาริออนน้อย ดีไหม" กลอร์ฟินเดลกล่าวอย่างรู้ใจเด็ก ใช้นิ้วเรียวยาวปาดน้ำตาจากแก้มนุ่ม ทั้งที่ยังมิเคยมีลูกเป็นของตัวเอง แต่ประสบการณ์เลี้ยงเด็กนั้นเยอะนัก

"ดี ดี" เอลดาริออนน้อยยิ้มแย้มดีใจ เกาะชายเสื้อกลอร์ฟินเดลแน่น ไม่ยอมปล่อย

"งั้นโฟรโด ขอบใจเจ้ามากนะที่อุตส่าห์ห่วงใยเอลดาริออนน้อย เจ้าไปพักผ่อนเถิด เดี๋ยวข้าอยู่เป็นเพื่อนเอลดาริออนน้อยเอง" กลอร์ฟินเดลกล่าว

"เอ่อ กลอร์ฟินเดล ข้า ... " โฟรโดกำลังจะกล่าว แต่ก็หยุดคำพูดไว้ก่อนด้วยความกระดากอายยิ่งนัก

"อะไรหรือ?" กลอร์ฟินเดลเอียงคอมองอย่างสงสัย

"ขอข้านอนด้วยคนนะ คือ ... ข้าก็กลัวน่ะ" โฟรโดก้มหน้างุด เพื่อปิดบังใบหน้าแดงระเรื่อ

กลอร์ฟินเดลกับเอลดาริออนน้อยมองหน้ากันอย่างฉงนนัก ก่อนเอลดาริออนน้อยจะโผเข้ากอดโฟรโดเพื่อแบ่งปันความกล้าให้ โฟรโดยกมือลูบหัวเอลดาริออนน้อยอย่างเอ็นดูนัก

แล้วกลอร์ฟินเดลก็ลุกขึ้น ดึงผ้าห่มออก เตรียมที่ให้เด็กน้อยและฮอบบิทน้อยนอน "เอาล่ะ เด็กน้อยของข้า เข้านอนได้แล้ว"

"เอ่อ ... กลอร์ฟี่" เสียงน้อย ๆ ของเอลดาริออนเอ่ยขึ้นอย่างหวาด ๆ กลอร์ฟินเดลและโฟรโดหยุดชะงักเพื่อมองเด็กน้อยที่อ้าปากกล่าวต่อ "ข้าปวดฉี่!"

**********************************

เสียงฝีเท้าดังขึ้นตามระเบียงยาวพร้อมเงาร่างสามร่างที่เดินเกาะกันแน่น กลอร์ฟินเดลเดินอย่างงามสง่าอยู่ตรงกลาง ขนาบด้วยโฟรโดน้อยทางด้านขวาและเอลดาริออนน้อยด้านซ้าย ทั้งคู่เกาะแขนกลอร์ฟินเดลแน่นราวกับกลัวว่าจะกลอร์ฟินเดลจะหายไปไหน

เห็นทีต้องบอกเอลรอนด์ให้เสริมห้องน้ำในห้องพักรับรองแขกเสียแล้ว กลอร์ฟินเดลคิดในใจ ด้วยว่าห้องนอนรับรองแขกจะอยู่คนละด้านกับห้องน้ำ แม้ว่าระยะทางจะมิได้ไกล แต่ในตอนนี้ที่เดินติดกันเป็นพรวน ทำให้แต่ละก้าวเดินช่างเชื่องช้ายิ่งนัก

ครู่หนึ่ง ทั้งสามจึงมาถึงห้องน้ำโดยสวัสดิภาพ

"รอข้านะ กลอร์ฟี่" เอลดาริออนน้อยเกาะมือใหญ่ ๆ ของกลอร์ฟินเดลแน่น เงยใบหน้าขอร้องด้วยสายตาวิงวอน

"ข้ารออยู่แล้ว อย่ากังวลเลย เอลดาริออนน้อย" กลอร์ฟินเดลยิ้มตอบอย่างใจดี

"รอข้าด้วยนะ" โฟรโดเอ่ยกระซิบ สีหน้าหวาดหวั่นยิ่งนัก

"แน่นอน โฟรโดน้อยของข้า" กลอร์ฟินเดลกล่าวด้วยรอยยิ้ม

แล้วเด็กน้อยทั้งสองก็วิ่งเข้าห้องน้ำทันที เหลือเพียงกลอร์ฟินเดลที่ยืนกอดอกอมยิ้มอยู่หน้าห้องน้ำเพียงลำพัง

**********************************

วิ้ว ... กุกกัก กุกกัก ...

"สะ เสียงอะไรน่ะ ... " โฟรโดละล่ำละลักเอ่ยคำ มือไม้คว้าชายเสื้อกลอร์ฟินเดลแน่นระหว่างทางเดินกลับห้องนอน

"เสียงลมพัดเศษใบไม้น่ะ ไม่มีอะไรดอก" กลอร์ฟินเดลกล่าว ยกมือโอบเด็กน้อยทั้งสองแน่นขึ้น

กึกกัก กุกกัก โครม!

เสียงหลังนี้เล่นเอาทั้งสามสะดุ้งโหยง แม้แต่กลอร์ฟินเดลที่ว่าแน่ยังพลอยเหงื่อตกไปด้วย

"ปะ ปี๋ ... ปี๋หลอกเอลดาน้อย กัว กัว ... " เอลดาริออนน้อยซุกใบหน้าแนบชายเสื้อกลอร์ฟินเดล ร่างน้อยสั่นเทาหวาดหวั่น

"ไปเถิด ท่าน ข้ากลัว!" โฟรโดละล่ำละลักเอ่ยแทบไม่เป็นภาษา เสื้อของกลอร์ฟินเดลแทบจะขาดจากการจิกดึงของเด็กน้อยทั้งสอง

"มะ ไม่ได้ ... เกิดเป็นขโมยล่ะ จะทำอย่างไง" กลอร์ฟินเดลกล่าว น้ำเสียงสั่นน้อย ๆ ด้วยความหวาดหวั่น แต่ก็ยังทำใจดีสู้ผี หน้าที่สำคัญเหนือความกลัว

"แต่ข้ากัว/กลัว!" เอลดาริออนน้อยกับโฟรโดประสานเสียงพร้อมเพรียงกัน

"เจ้าทั้งสองอยู่ข้างข้าไว้ ไม่มีพรายหรือผีตนใดกล้าทำร้ายเจ้าดอก" กลอร์ฟินเดลกล่าว "เสียงดังมาจากห้องครัวน่ะ พวกเจ้าตามข้ามา อยู่ข้างหลังข้าไว้"

แม้ไม่เต็มใจนัก แต่เอลดาริออนน้อยกับโฟรโดน้อยก็เดินเกาะกัน ตามกลอร์ฟินเดลค่อย ๆ เข้าไปในครัว

**********************************

ในครัวมีเพียงแสงสลัว ๆ กับแสงตะเกียงในมือโฟรโดน้อย เสียงฝีเท้าทั้งสามแผ่วเบาราวขนนก สายลมพัดมาจากที่ใดมิมีใครทราบได้ แต่มันยังความเย็นยะเยือกมาให้ผิวกายบอบบางมากนัก อีกทั้งยังนำพาเสียงประหลาดลอยมาด้วย

กุกกัก กุกกัก ก๊อกแก๊ก ...

เสียงนั้นยังคงอยู่และดังขึ้นเรื่อย ๆ ยามที่ทั้งสามเดินลึกเข้าไปด้านใน

กึกกัก กุกกัก ซู๊ดดดด ...

"ปะ ... ปี๋กำลังฉีกอก กินเลือด ... กัว กัว ..." เอลดาริออนน้อยกระโดดไปหลบด้านหลังกลอร์ฟินเดล พลางดึงโฟรโดน้อยที่กำลังสั่นเทาด้วยความกลัวมายืนข้าง ๆ

"กลอร์ฟินเดล หนีตอนนี้ยังทันนะ ข้ากลัว ..." โฟรโดครางหงิง ๆ ความกล้าหาญที่เคยมีสมัยอาสาเอาแหวนไปทิ้งบัดนี้วิ่งหนีออกไปรอหน้าห้องเรียบร้อยแล้ว

"ชูว์วววว ... " กลอร์ฟินเดลดุเด็กน้อยทั้งสอง ก่อนคว้าตะเกียงในมือโฟรโดมาถือเอง "เบา ๆ หน่อย เดี๋ยวผีก็มาฉีกอกพวกเจ้าจริง ๆ ดอก"

ได้ผล เด็กน้อยทั้งสองปิดปาดเงียบ ยืนนิ่ง จับมือกันแน่น

กลอร์ฟินเดลเดินลึกเข้าไปในห้อง จนถึงส่วนที่เก็บอาหาร แลเห็นเงาดำตะคุ่มเคลื่อนไหวอยู่บนพื้น เสียงครางหงิงด้วยความหวาดกลัวจับใจของเด็กน้อยดังขึ้นที่ด้านหลัง

ฉับพลัน กลอร์ฟินเดลชูตะเกียงขึ้นเสมอไหล่ แสงไฟสลัวจากตะเกียงดวงน้อยส่องสะท้อนเส้นผมสีทองเปล่งประกายสว่างไสว ทำให้แลเห็นทุกสิ่งในห้องนั้นชัดเจนมากขึ้น

และตรงนั้น ... หัวใจสามดวงแทบจะหยุดเต้น

ตรงหน้าคือสามร่างในเสื้อคลุมสีเทาดำแทบกลืนไปกับความมืดยามราตรี กำลังนั่งสุมหัวกันอยู่หน้าหม้อใหญ่ที่มีน้ำสีแดงข้นสดเดือดปุด ๆ ริมฝีปากเลอะเลือดแดงเข้มไหลย้อยเปียกโชกปากที่ขยับเคี้ยว ร่างทั้งสามเงยหน้ามองผู้มาใหม่ด้วยแววตาวาวโรจน์!

**********************************

ตึง!

เสียงร่างน้อย ๆ สองร่างล้มหงายหลังเป็นลมด้วยความหวาดกลัวกับภาพตรงหน้า กลอร์ฟินเดลอ้าปากค้างด้วยความตกใจ

เจ้าผีทั้งสามก็ดูจะตกใจเช่นกัน ...

เอ๊ะยังไง?

กลอร์ฟินเดลขมวดคิ้ว สติเริ่มกลับเข้าสู่ร่างพรายเจ้า เขาค่อย ๆ เพ่งสายตามองร่างทั้งสามอีกครั้ง แล้วความคุ้นเคยก็กลับคืนมา

"ฮัลเดียร์ เมอร์รี่ ปิ๊ปปิน พวกเจ้ามาทำอะไรอยู่นี่!"

ร่างในเสื้อคลุมทั้งสามสะดุ้งเฮือก รีบลุกยืนทันที ความแตกต่างของความสูงยังความมั่นใจให้กลอร์ฟินเดลนัก ว่าเขาเอ่ยชื่อ "ผีจอมเขมือบ" ทั้งสามได้อย่างถูกต้อง

"กลอร์ฟินเดล ตกใจหมดเลย" เมอร์รี่ร้อง ยกมือเช็ดปาก

"ข้าก็ตกใจ!" กลอร์ฟินดลร้องตอบ "เจ้ายังไม่บอกข้าเลยว่าทำอะไรกันอยู่ดึกดื่นป่านนี้"

"เอ่อ พวกเรากำลังต้มซุปเห็ดอยู่น่ะ" ปิ๊ปปินเอ่ยตอบ คว้าชายเสื้อฮัลเดียร์เช็ดปากตัวเอง

"แล้วเจ้าล่ะ ฮัลเดียร์ อย่าบอกนะว่าเจ้ามาร่วมวงด้วย" กลอร์ฟินเดลส่งสายตาดุ ๆ ไปยังพรายหนุ่มผมทองที่ยืนบิดไปมาด้วยท่าทีเขินอาย

"ข้ามาสอนวิธีปรุงซุปเห็ดน้ำแดงสูตรลอริเอนให้พวกเขาเท่านั้นเอง" ฮัลเดียร์กล่าวเสียงอ่อย ๆ "ก็เลยต้องช่วยอยู่ชิมรสน่ะ"

"อ้อ เรียนภาคค่ำกันอยู่หรือ" กลอร์ฟินเดลร้องขึ้น พยายามควบคุมอารมณ์ตัวเอง "รู้ไหมเจ้าทำเอลดาริออนน้อยกับโฟรโดน้อยหวาดกลัวเพียงใด!"

"ขอโทษ ... " ทั้งสามเอ่ยแผ่วเบา ก้มหน้างุดสำนึกผิด

"เมอร์รี่ ปิ๊ปปิน ข้าจะให้กษัตริย์เอเลสซาร์ทำโทษเจ้า แต่ตอนนี้เจ้าทั้งสองช่วยพยุงเอลดาริออนน้อยกับโฟรโดน้อยไปที่ห้อง เดี๋ยวนี้เลย!" กลอร์ฟินเดลออกคำสั่ง ฮอบบิทน้อยทั้งสองรีบช่วยกันพยุงร่างไร้สติน้อย ๆ อีกสองออกไปทันที

ฮัลเดียร์มองเมอร์รี่กับปิ๊ปปิ้นช่วยพยุงเอลดาริออนน้อยกับโฟรโดน้อยออกไป ก็ขยับกายหมายจะเดินตามออกไป "งั้นข้าจะไปช่วยเมอร์รี่กับปิ๊ปปินนะ"

"เดี๋ยว!" กลอร์ฟินเดลคว้าแขนอวบ ๆ ของฮัลเดียร์แน่น ดึงรั้งร่างนั้นให้รอก่อน "ส่วนเจ้าต้องโดนโทษอื่น"

ฮัลเดียร์หน้าซีดเผือด เงยหน้ามองกลอร์ฟินเดล แม้ใบหน้าพรายเจ้าจะมิแสดงอะไรออกมา แต่เขาก็แน่ใจว่ากลอร์ฟินเดลกำลังโกรธอยู่

"ข้าขอโทษ ข้ายินดีรับผิดทุกประการ"

"ดีมาก แน่นอนอยู่แล้วว่าเจ้าต้องโดนทำโทษ ฮัลเดียร์ของข้า" กลอร์ฟินเดลอมยิ้มน้อย ๆ ยามเห็นฮัลเดียร์ก้มหน้า รอฟังอยู่ "ข้าให้เจ้าเป็นผู้ช่วยพ่อครัวสามวัน"

ฮัลเดียร์ตาโต นี่หรือคือการลงโทษ ช่างน่ายินดีอะไรเช่นนี้ ผู้ช่วยพ่อครัวแห่งริเวนเดลล์ ได้อยู่ท่ามกลางอาหารรสเลิศตลอดสามวัน แค่คิดก็หิวแล้ว "ข้ายินดีรับโทษ มายลอร์ด" ฮัลเดียร์ตอบเสียงใส

กลอร์ฟินเดลอมยิ้มเจ้าเล่ห์ ใบหน้าหล่อเหลาฉายแววสะใจ "ดีมาก ... แต่มีข้อแม้อย่างนึงนะ"

"หลายอย่างก็ได้ท่าน" ฮัลเดียร์ฉีกยิ้ม

"ดี" รอยยิ้มที่ริมปากของกลอร์ฟินเดลกว้างขึ้น "ข้อแม้คือเจ้าห้ามกินอะไรเลยตลอดสามวันนี้!" เสียงไพเราะเอ่ยขึ้นอย่างไม่รู้ไม่ชี้

ความยินดีมลายหายสิ้น เลือดในกายกลายเป็นน้ำแข็ง ฮัลเดียร์อ้าปากค้าง ยืนนิ่งราวรูปปั้น ทบทวนเสียงสวรรค์อีกครั้ง

อยู่ในครัว ... ทำงาน ... ได้แต่มอง ... ห้ามกิน ... ตลอดสามวันเต็ม ... จ๊ากกกก อะไรกันเนี่ย!!! ฮัลเดียร์ร่ำร้องอยู่ในใจ

"หลับฝันดีนะ ฮัลเดียร์ที่รัก" กลอร์ฟินเดลยกมือลูบใบหน้าอิ่มของฮัลเดียร์แผ่วเบา เปี่ยมด้วยรักและเอ็นดู ก่อนเดินจากไปด้วยรอยยิ้ม

ช่างเป็นคำคืนที่แสนวิเศษจริง ๆ …

***************************

End

ปล. เอลดาน้อยอยากได้พี่สาวใจดีมาช่วยกล่อมนอนฮับ ^ ____ ^

ปล 2. เอลดาริออนคือบุตรชายของอารากอร์นและอาร์เวนค่ะ

Thanks Guest Appearence : ขอบคุณท่านเศษใบไม้ที่สละเวลามาปรากฎตัวในฟิคหนึ่งประโยคค่า

Note : เอิ๊กกก เอิ๊กกกก อ่านไปเขินไป ฟิคสมัยแรกเริ่มเป็นแบบนี้เอง ... แต่ก็ดูไม่ค่อยจะต่างจากตอนนี้เท่าไร หุหุ สรุปคือไม่ได้พัฒนาขึ้นนั่นเอง เอิ๊กกกกก สมัยนู้น ฟิคค่อนข้างสว่างใสเจิดจ้าแสบตา (ส่วนตอนนี้ คนเขียนเข้าสู่โลกมืดเต็มตัวเรียบร้อยแล้ว ฮา!) กลอร์ฟินเดลหล่อปิ๊ง ฮัลเดียร์รั่วกระจาย รักนะ เด็กโง่!

.... .... ไปเที่ยวค่ะ ไปเที่ยว!!! กลับเย็นวันที่ 12 เน้ (หรืออาจเที่ยวต่อก็ได้ เหอเหอ)