For the love of Vincent

ยาซูแหงนหน้ามองตึกสูงเบื้องหน้า แสงอาทิตย์ส่องสะท้อนกระจกที่ตัวตึกเป็นประกายระยับ กึ่งกลางตึกมีตราบริษัทใหญ่โตมโหฬาร เขียนว่า ชินระ อิเล็กทริก พาวเวอร์ คอมพานี ยาซูถอดแว่นกันแดด สะบัดเส้นผมยาวสลวยที่ปรกรกหน้า ก่อนจะลงจากมอเตอร์ไซด์คันโต เดินเข้าไปในตัวตึก พนักงานหนุ่มในชุดสีดำเดินเข้ามาเขาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

สวัสดีครับ มีอะไรให้รับใช้ครับ

ช่วยเช็ครถให้หน่อยสิ มันชอบกระตุกตอนออกตัวน่ะ แล้วก็เวลาเร่งเกินร้อยห้าสิบด้วย

กระตุกตอนออกตัวกับเร่งเกินร้อยห้าสิบนะครับ พนักงานหนุ่มจิ้มคำสั่งลงปาล์มเครื่องเล็กในมือ ก่อนพยักหน้าให้ชายอีกคนที่นำรถของยาซูไปตรวจสอบ เชิญที่ห้องรับรองชั้นสองได้เลยนะครับ

ยาซูพยักหน้าขอบคุณ ก่อนจะเดินเล่นรอบ ๆ ฆ่าเวลา เขารู้ดีว่าการเช็ครถคงกินเวลานานพอควร ยาซูหยิบมือถือของตัวเองขึ้นมาดู เขาเห็นซองจดหมายที่หน้าจอถึงเปิดอ่าน

ยาซูกลับเร็ว ๆ นะ ฉันไม่อยากอยู่กับไอ้ลอสสองต่อสองแบบนี้ ปล. อย่าลืมซื้อขนมมาฝากด้วยล่ะ แฮ่ จากคาดาจ น้องรัก!

ยาซูหัวเราะหึหึ นาน ๆ ทีจะหลบออกมาแบบนี้ได้ เขาไม่รีบกลับหรอก ปล่อยให้ลอสกวนคาดาจทั้งวันแบบนี้น่ะดีแล้ว

เดินเล่นไปมา คิดถึงคาดาจเพลิน ๆ ยาซูก็เหลือบเห็นโมเดลมอเตอร์ไซด์รุ่นใหม่ของบริษัทชินระตั้งโชว์อยู่ที่มุมห้อง เขาเดินไปอ่านรายละเอียดรถอย่างสนอกสนใจ จริง ๆ เขาก็อยากได้คันใหม่นะ แต่คาดาจคงไม่ยอม เพราะถ้าเปลี่ยน ต้องเปลี่ยนทีสามคัน พวกเขาพี่น้องทำอะไรเหมือนกันหมด ข้ามหน้าข้ามตาไม่ได้ ยาซูถอนใจน้อย ๆ อยากได้ แต่ซื้อไม่ได้ ปวดหัวใจจริง ๆ

เขาหมุนตัว จะเดินกลับไปที่ห้องรับรอง แต่กับพบกับชายหนุ่มผมแดงคาดแว่นคนหนึ่ง ที่ยืนจ้องเขาอยู่ พร้อมกับยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ยาซูขมวดคิ้ว ไอ้หมอนี่เป็นใครวะ จ้องเอาจ้องเอาแบบนี้ จะกินหัวกันหรือยังไง

สนใจรุ่นนี้หรือเปล่าครับ เสียงนุ่ม ๆ ที่พยายามดัดให้ฟังดูหล่อเอ่ยขึ้น ยาซูขมวดคิ้วหนักขึ้น

ก็สวยดี ดูไปเรื่อย ๆ ยาซูตอบสั้น ๆ แต่มือเลื่อนไปที่ข้างเอว หากไอ้หมอนี่คิดไม่ซื่อ เขาจะยิงหัวมันได้ถนัด ๆ

ถ้าสนใจ ผมช่วยได้นะ ราคาพิเศษเลย อีกฝ่ายกล่าวพร้อมกับยิ้มกว้างอย่างเจ้าเล่ห์

อ้อ นายเป็นเซลล์เหรอ คิดว่าเซลล์จะแต่งตัวเรียบร้อยกว่านี้ซะอีก ยาซูจ้องอีกฝ่ายหัวจรดเท้า ไอ้หมอนี่แต่งตัวเหมือนจะเรียบร้อย ใส่สูทสีดำก็จริง แต่เสื้อสีขาวตัวในมอซอมากจนเป็นสีเทา กระดุมเม็ดบนก็ไม่ติด เนคไทก็ไม่ผูก พนักงานชินระไม่น่าแต่งตัวรุ่มร่ามแบบนี้ ใช้ไม่ได้เลย ถ้าเขาเป็นรูฟัส จะตัดเงินเดือนให้เรียบ ไม่ก็ไล่ออกไม่ให้เหลือเลย

แหม ดูถูกกันจังเลยนะคนสวย อย่างผมนี้นะจะเป็นเซลล์ ผมเป็น Turk ต่างหากละครับ

นายจะเป็นอะไรก็ช่างนายเหอะ ฉันไม่เห็นต้องสนเลย ยาซูยักไหล่ ก่อนจะเดินหนี

โอ๊ะ เดี๋ยวสิครับคนสวย ขโมยของแล้วจะหนีกันดื้อ ๆ แบบนี้เลยเหรอครับ

ยาซูหันขวับมา ตาสีเขียวจ้องเจ้าหนุ่มผมแดงเขม็ง ฉันไม่ได้ทำอะไร ไม่ได้ขโมยอะไรสักหน่อย อย่ามากล่าวหากันนะ!

อ้าว ก็คนสวยขโมยหัวใจผมไปโดยไม่รู้ตัวแบบนี้ จะหาว่าไม่ทำอะไรได้ไงครับ

อึ้ง ยาซูส่ายศีรษะ ก่อนรีบโกยอ้าว เดินหนีทันที แต่เดินไปได้สองก้าว เสียงสวย ๆ ก็ออกไมค์ประกาศ ขอเชิญคุณยาซูที่ห้องบริการลูกค้าชั้นสองด้วยค่ะ ขอเชิญคุณยาซูที่ห้องบริการลูกค้าชั้นสองด้วยค่ะ ขอบคุณค่ะ

ยาซูบ่ายหน้าจะเดินขึ้นบันไดเลื่อน ไอ้หนุ่มผมแดงกระโดดตามขึ้นมายืนข้าง ๆ ทันที

คนสวยชื่อยาซูหรือครับ เพราะจังเลย พี่ชื่อเรโนนะครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับ เรโนยิ้มกว้าง ขยับแว่นที่คาดหัวเล็กน้อยทำเท่ ก่อนจะค้อมศีรษะและเอียงคอนิด ๆ

ไม่ได้อยากจะรู้จักด้วยซะหน่อย ยาซูเชิดหน้า เมินไปทางอื่น

แหม อย่าหันข้างสิครับ พี่ไม่อยากแอบรักน้องยาซูข้างเดียวนะครับ

ยาซูเบ้ปาก บันไดเลื่อน ๆ ถึงชั้นสอง ก่อนที่ยาซูจะเดินไป เสียงหวานเลี่ยนของเรโนก็ดังขึ้นอีก

ระวังสะดุดนะจ๊ะ ยาซูที่รัก เดี๋ยวจะสะดุดรักพี่เข้า ดีใจตายเลย

ยาซูทำหน้าพะอืดพะอม ตายซะได้ก็ดี อยากตายเร็วขึ้นไหม ยาซูขยับเสื้อคลุม โชว์เวลเวทไนท์แมร์ ปืนที่เหน็บอยู่ข้างเอว ขู่เรโน

โหย ถ้าตายด้วยมือน้องยาซู พี่เรโนก็ยอมจ๊ะ แต่ว่า เรโนส่งตาหวานให้ยาซู ถ้ายิงกลางหัวใจพี่ น้องยาซูอาจเจ็บหน่อยนะ เพราะว่าในนั้นหนะ มีน้องยาซูอยู่นะจ๊ะ

ยาซูทำตาโต ส่ายหน้าอย่างรับไม่ได้ และพยายามสาวเท้าอย่างเร็วที่สุดไปยังห้องรับรอง พนักงานหนุ่มที่รับเรื่องของยาซูไว้ยิ้มกว้างเมื่อเห็นยาซูเดินเข้ามา

คุณยาซู ขออภัยที่ต้องให้รอนะครับ พนักงานหนุ่มค้อมศีรษะ แอบเหลือบมองเรโนเล็กน้อย ก่อนจะหันไปหายาซูต่อ รถของคุณยาซูต้องยกเครื่องนะครับ เพราะว่าอะไหล่รุ่นนั้นไม่มีแล้ว จะซ่อมไหมครับ

ยาซูเอียงคอน้อย ๆ ไม่มีอะไหล่เลยเหรอ?

ขอโทษจริง ๆ ครับ ไม่มีเหลือเลย ถูกชินบาฮาบุตเผาเรียบไปเมื่อปีก่อนน่ะครับ พนักงานหนุ่มหน้าเสีย อ้อมแอ้มตอบ ยาซูขมวดคิ้วหนักขึ้น

เอาเถอะ ไหน ๆ ก็เอามาแล้ว ซ่อมเลยละกัน นานแค่ไหนล่ะ

ประมาณสามวันครับ เสร็จแล้วผมจะโทรไปบอกนะครับ

ยาซูจัดการเรื่องรถตัวเองแล้วก็หยิบมือถือขึ้นต่อสายหาคาดาจ บอกว่าเขาจะพักอยู่ที่เมืองเอจสักสามวัน เพราะขี้เกียจไปกลับต่างเมืองไกล ๆ บ้านของเขาอยู่นครอาจิท ระยะทางไม่ใช่ใกล้ ๆ เลย แน่นอน คาดาจโวยวายและงอแง ขอร้องให้ยาซูกลับบ้าน แต่ยาซูปลอบใจน้องชาย และบอกว่าจะซื้อขนมไปฝากเยอะ ๆ ก่อนรีบตัดบทวางสาย

เรโนยังคงยืนอยู่และยิ้มกว้าง แอบฟังที่ยาซูคุยกับคาดาจ

นี่ยังไม่ไปอีกเหรอ มาแอบฟังคนอื่นคุยโทรศัพท์แบบนี้ ไร้มารยาทจริง ๆ

แหม เวลาโกรธ ก็ยิ่งสวย สวย ๆ แบบน้องยาซู ลูกครึ่งใช่ไหมครับ? เรโนดีดนิ้ว ทำเท่

ยาซูเลิกคิ้ว ไอ้บ้านี่มันรู้ได้ไงว่าเราลูกครึ่งเจโนวา

อ้าว งงอะไรกันครับ ก็ครึ่งมนุษย์ ครึ่งนางฟ้าไม่ใช่เหรอครับ เรโนกล่าว หน้าตาเฉย ยาซูอึ้งอีกรอบ เมื่อกี้ โทรบอกทางบ้านหรือจ๊ะ ว่าคืนนี้ไม่กลับ จะไปเที่ยวกับพี่น่ะ เรโนยิ้มกระลิ้มกระเหลี่ย

บ้า! ยาซูคำรามใส่เรโน ก่อนจะหันไปยังพนักงานหนุ่มที่ยังยืนรอส่งลูกค้าอยู่ นี่ แถวนี้มีที่พักดี ๆ เงียบ ๆ ไหม?

อ๋อ มีครับ ตรง พนักงานหนุ่มกำลังจะเอ่ยตอบ แต่เรโนยกแขนขึ้นขวาง

นายไม่ต้องแล้ว ไปทำงานเถอะ ลูกค้าคนนี้ ฉันรับรองเอง เรโนกล่าว หนักงานหนุ่มเลิกคิ้วน้อย ๆ ก่อนจะค้อมศีรษะให้ทั้งเรโนและยาซู แล้วก็เดินจากไป เรโนหันมายิ้มให้ยาซู ไปพักบ้านพี่ก็ได้นะ ฟรีจ๊ะ ไม่คิดเงิน

นายน่ะ ไม่มีงานทำหรือไง มายุ่งกับคนอื่นแบบนี้อยู่ได้ ยาซูกล่าว เหลือบมองเรโนอีกครั้งด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป หากเรโนบอกให้พนักงานหนุ่มไปทำงานอื่น ๆ ได้ นี่ก็แสดงว่าเรโนใหญ่ในบริษัทพอดูเทียว

ก็ทำงานอยู่นี่ไงครับ รับรองความเรียบร้อยของน้องยาซูไงครับ เรโนยิ้มกรุ้มกริ่ม

ยาซูถอนใจ รำคาญกับชายหนุ่มตรงหน้าเสียเหลือเกิน อย่ามายุ่งกับฉันนะ ฉันดูแลตัวเองได้ อ้อ ไม่ต้องตามมาด้วย ไม่งั้นฉันยิงจริง ๆ นะ

คนสวยดุจัง เรโนทำหน้างอให้ดูน่าเอ็นดูแต่กลับดูน่าหมั่นไส้มากกว่า ยาซูที่รำคาญเต็มทน เดินหนีจากไปโดยทันที

*****************************

ยาซูเดินเตร็ดเตร่ในเมืองเอจ เหลือบมองด้านหลังหลายต่อหลายครั้งว่ามีใครตามมาหรือเปล่า แต่เหมือนว่าเรโนจะเลิกตามเขาแล้ว ช่างโล่งใจจริง ๆ

แต่จะว่าไป เขาก็ไม่ได้รำคาญอะไรเท่าไรนักหรอก มีอะไรตลก ๆ มาให้ขำ ๆ บ้างก็ไม่เลวเหมือนกัน ชีวิตเขาในช่วงนี้ราบเรียบ และค่อนข้างน่าเบื่อเล็กน้อย คาดาจที่วัน ๆ เอาแต่ร้องหาแม่ต้องให้เขาปลอบใจบ่อย ๆ ส่วนลอสก็เอางอแงเวลาถูกคาดาจแกล้ง หนีไม่พ้นให้เขาโอ๋ บ่อยเข้าก็เซ็งเหมือนกัน ไม่รู้จักโตกันเลย เจ้าพวกนี้

ใบหน้าของเรโนผุดขึ้นเข้ามาในใจ ผมสีแดงยุ่ง ๆ กับแว่นที่คาดอยู่ที่หน้าผากทำให้เรโนดูดี หน้าตาของเขาก็หล่อไม่เลว มีเสน่ห์ตรงรอยยิ้มที่เหมือนจะค้างอยู่ตรงริมฝีปากตลอดเวลา นิสัยขี้เล่น สนุกสนาน และง่าย ๆ สบาย ๆ ไม่ชอบความเป็นทางการ นี่เอง ทำให้เรโนแต่งตัวแหกคอกแบบนั้น

ยาซูแอบยิ้มเมื่อหวนระลึกถึงคำพูดต่าง ๆ ที่เรโนเอ่ยจีบตนเอง ไอ้หมอนี่มันบ้าชัด ๆ

เดินไปเดินมา ยาซูเหลือบเห็นบาร์เล็ก ๆ แห่งหนึ่งที่ตึกข้างหน้า ป้านหน้าร้านเขียนว่า Seventh Heaven ยาซูเลิกคิ้ว สวรรค์ชั้นเจ็ดเหรอ ไม่เลว น่าสนใจดี เขาเลยลองเดินเข้าไป

สวัสดีค่ะ เชิญค่ะ เสียงเด็กผู้หญิงเอ่ยต้อนรับ ยาซูเลิกคิ้ว เอียงคอ มองไปยังเด็กหญิงตัวเล็กที่ยิ้มแย้มทักทาย

เอ่อ สวัสดี ยาซูตอบ แปลกใจที่เห็นเด็กผู้หญิงดูแลบาร์

หิวไหมคะ ที่นี่สตูว์อร่อยนะคะ เด็กหญิงกล่าว ถือโอกาสจับมือยาซู เดินจูงมานั่งที่บาร์

เอ่อ อะไรก็ได้น่ะ ฉันกำลังหิว ยาซูกล่าว อ้อมแอ้มขอบใจเด็กน้อยที่วิ่งเข้าครัวไปอย่างรวดเร็ว

ยาซูเหลือบมองรอบบาร์ มีแขกไม่มากนักเพราะคงยังเป็นเวลาบ่าย ๆ อยู่ ที่มุมหนึ่ง มีชายร่างยักษ์ มือข้างหนึ่งเป็นปืนกลกำลังดวลเหล้าอยู่กับชายที่มีอายุอีกคนที่ใส่เสื้อสีฟ้าสดใส อีกโต๊ะหนึ่งคือชายผมยาวสีดำขลับ ดวงตาสีแดงก่ำราวกับปีศาจสิง เขาสวมผ้าคลุมสีแดงขาดวิ่นทับชุดยาวสีดำ กำลังนั่งจิบกาแฟดำอยู่เงียบ ๆ

ที่มีไม่มีอันตรายใด ๆ

พักหนึ่ง ชายหนุ่มผมทองชี้ ๆ ก็เดินออกมาจากครัว นำสตูว์จานร้อนมาให้ยาซู

เออ ที่นี่มีห้องพักไหม ยาซูเอ่ยถาม ระหว่างตักสตูว์กิน รสชาติไม่เลว

มีครับ จะพักกี่คืนล่ะ

สามคืน

ชายหนุ่มยิ้ม ทานเสร็จแล้ว ผมจะพาไปที่ห้อง ผมชื่อคลาวด์ เด็กผู้หญิงเมื่อกี้ชื่อมาร์ลีน มีอะไรก็เรียกพวกเราได้นะครับ

ยาซูยิ้ม

*********************

To be continued .... เมื่อชาติต้องการ เอิ๊กกก เอิ๊กก

ฮ่าฮ่าฮ่า รู้หรือยังว่าให้เตรียมกระโถนไว้ทำไม เอาไว้อ้วกไงค่ะ กับมุขเสี่ยวรับประทานของพี่เรโน เอิ๊กกกก คิดเข้าไปได้ น่ารักจริง ๆ

มีความรู้สึกว่า เรโน จะเป็นรายต่อไป ที่จะเมาท์แตกค่ะ เอิ๊กกก ขอทำการบ้าน หาเรื่องเผาก่อนเน้ อีกวันสองวัน เผาชัวร์ น้องยาซูเตรียมเมรุรอได้เลยค่า เอิ๊กก เอิ๊ก