For the love of Vincent

Title : If this is the last kiss, let make it last all night

Autor : BeeJang

Pairing : Reno / Yazoo

Genre : Romance / Angst

Warning : NC17, Yaoi, Sex, Love ...

Disclaimer : ตัวละครเป็นของ Square Enix, Plot นี้เป็นของบีจัง ขอความกรุณา อย่าคัดลอกไปโพสที่อื่นโดยไม่ได้บอกหรือขอบีจังก่อน ไม่หวงนะคะ แต่อย่าทราบว่าเรื่องที่บีจังเขียนจะถูกนำไปโพสที่ไหนบ้างแค่นั้นเองค่ะ จะตามไปอ่านคอมเม้นท์ค่า

*******************

นายรักชั้นมากพอที่จะทิ้งทุกสิ่งไปได้ไหม?

ยาซูเปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้น เมื่อสายตาจับภาพได้ สิ่งแรกที่เขาเห็นก็คือเรโน ชายหนุ่มผมแดงกระเซิง และดูยุ่งไม่เป็นทรงมากขึ้นจากการกิจเมื่อครู่ ใบหน้าหล่อเหลาที่ปกติจะเจือแต้มด้วยรอยยิ้มกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีหน้าเคร่งเครียดและจริงจัง ดวงตาสีฟ้าเขียวมองไปเบื้องหน้าลอย ๆ เขานั่งอยู่บนเตียง ไหล่ขาวเปล่าเปลือยสั่นน้อย ๆ กับอากาศที่เริ่มจะเย็นเยียบจากไอหนาวยามราตรี

ยาซูหยัดตัวขึ้นนั่ง โอบแขนแนบอกกับแผ่นหลังเรียบเนียน และวางศีรษะพาดไหล่ของเรโน สัมผัสหัวใจที่เต้นร่ำและได้ยินเสียงเรโนถอนใจน้อย ๆ เรโนจับมือของยาซู ยกขึ้นจรดริมฝีปาก ก่อนจะกดกอดแขนเรียวให้โอบรัดตนเองแน่นขึ้น

ฉันพูดจริงนะ นายจะทิ้งทุกอย่างไปได้ไหม

คราวนี้ยาซูเป็นฝ่ายถอนใจบ้าง เขาเอ่ยกระซิบที่ข้างหูเรโน

นายน่าจะรู้คำตอบดีอยู่แก่ใจ ฉันไม่มีวันทิ้งพี่น้องไปได้หรอก ก็เหมือนกับนาย เขาดึงอ้อมแขนที่กอดเรโนออกและผละกายออกมา ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง นายจะยอมทิ้งหัวหน้าและเพื่อน ๆ ไปได้หรือเปล่าล่ะ

เรโนหันขวับมามองยาซู ประกายตาสีเขียวบนใบหน้าหวานจริงจังและแน่วแน่ พวกเขามีจุดมุ่งหมายในใจแตกต่างกัน วิธีการจะไปถึงก็คนละแบบ และพวกเขาก็ยืนกันคนละจุดบนปลายเส้น แต่ด้วยความบังเอิญ (เรโนกล่าวว่าเป็นพรหมลิขิต) ทำให้เส้นทางสองเส้นบรรจบกัน ตัดกันในจุดนี้ ทำให้พวกเขาได้ใกล้ชิดกัน มีความสันพันธ์อันลึกซึ้ง เรโนเรียกมันว่าความรัก เขาเองก็เห็นความรักเต็มตื้นในดวงตาสีเขียวของยาซูที่เขาหลงใหลตั้งแต่แรกพบ แต่เมื่อเวลาดำเนินไป พวกเขาต้องไปต่อ ความรักครั้งนี้มันจะกลายเป็นเพียงแค่ความทรงจำเท่านั้นหรือ

เรโนไม่อยากให้มันเป็นเช่นนั้น

ยาซูก็หวังให้เวลาหยุดลงเพียงเท่านี้

เรโนขยับกายหันมาหายาซู อ้าแขนดึงร่างเพรียวมากอดแน่น แนบริมฝีปากจูบหน้าผากมนของยาซู เขารู้สึกได้ว่าร่างในอ้อมแขนขยับเบียดเข้าหาตน จนแผ่นอกเปล่าเปลือยทั้งสองนาบแนบใกล้ชิดจนแทบได้ยินเสียงหัวใจทั้งสองดวง เต้นร่ำเป็นจังหวะเดียวกัน

เรื่องนี้ไม่ควรเกิดขึ้นเลย ยาซูพึมพำ ฉันควรยิงนายตายเสียแต่ตอนนั้น ฉันกับพี่น้องก็จะได้เจอแม่ ฉันกับนายคงไม่มีเรื่องอะไรแบบนี้ เราคงไม่ต้องมานั่งเจ็บปวดหรือลำบากใจ

บางทียาซูอาจพูดถูก ครั้งแรกที่พวกเขาพบกันคือหลุมขั้วโลกเหนือ เรโนได้รับคำสั่งให้มารับเส็ง เอเลน่าและสิ่งนั้นกลับไป เรโนไม่ได้อยากมาที่แห่งนี้เท่าใดนัก แต่มันคือคำสั่งของรูฟัส เขาขัดไม่ได้ แต่นั้นก็ทำให้เขาได้พบเจอกับยาซูที่เข้ามาขัดขวาง ปากประบอกปืนของยาซูและลอสเล็งมายังเขา แต่ยาซูไม่ยอมลั่นไก ทั้งยังห้ามลอสไม่ให้ยิงเขา โดยอ้างว่า หากคอปเตอร์ตก แม่จะเป็นอันตราย เรโนจำได้ว่าคาดาจหัวเสียมากเพียงใด เลยไปลงกับเส็งและเอเลน่าที่ถูกจับเป็นตัวประกัน ส่วนเขาที่กำลังขับคอปเตอร์จากไป ไม่อาจละสายตาจากดวงตาสีเขียวของยาซูได้ ก่อนที่ร่างเพรียวจะกลายเป็นเพียงจุดเล็ก ๆ บนพื้นดินที่ถูกปกคลุมไปด้วยหิมะขาวโพลน เรโนจับสังเกตได้ว่าริมฝีปากเรียวบนใบหน้าแสนงามนั้นขยับเป็นรอยยิ้มน้อย ๆ ก่อนร่างนั้นจะถูกหมอกขาวและไอเย็นบดบังและหายไปจากสายตา

ดวงตาสีเขียวกับรอยยิ้มบนใบหน้างามซึ้งฝังลึกอยู่ใจเรโนตลอดมา

เรโนเชยใบหน้าของยาซูขึ้น ร่างในอ้อมแขนสั่นน้อย ๆ แต่ริมฝีปากขยับขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ทำให้เขาหลงรัก หากนายยิงฉันตาย เราคงไม่มีวันนี้ เราคงไม่รู้จักความสุขแบบที่เรากำลังรู้สึกใช่ไหม

ใช่ ดวงตาสีเขียวของยาซูเอ่อล้นไปด้วยความรัก เขาขยับใบหน้าขึ้น จรดริมฝีปากแนบเรโน อ่อนโยนและหวานซึ้ง ก่อนจะผละออกมา มือขาวนวลยกขึ้นแตะใบหน้าของเรโน ลูบนิ้วเรียวปัดปอยผมสีแดงยุ่ง ๆ ที่รกหน้าออก ฉันมีความสุขเหลือเกิน เรโน ยาซูกระซิบ แล้วก็จูบเรโนอีกครั้ง ล้ำลึกและดูดดื่มมากขึ้นกว่าเดิม

อ้อมแขนของเรโนโอบรัดร่างเพรียวแน่นขึ้น มือหนึ่งยกขึ้นกดต้นคอของยาซู นิ้วฝังลงบนเรือนผมนุ่มสลวยสีเงินยวง ไม่ให้อีกฝ่ายเลื่อนใบหน้าไปไหนหรือผละริมฝีปากหนี จบจุมพิตหวานซึ้งนี้เร็วนัก เขาบดเบียดริมฝีปากหนักเข้าจนยาซูเผยอริมฝีปากคราง เรโนแทรกสอดลิ้นร้อนแตะต้องและครองครอบ ลิ้มรสหวานล้ำของยาซูอย่างดูดดื่ม โน้มกายแนบทับอีกฝ่ายให้เอนนอนลงบนเตียงอย่างอ่อนโยนและนุ่มนวล

เรโนยังแปลกใจกับตัวเอง เขาที่มีนิสัยเฮฮา ยียวน ออกจะใจร้อนและไม่ยอมผู้ใคร กลับปรารถนาที่จะเบามือและถนุถนอมยาซูให้มากที่สุด ราวกับจะตักตวงช่วงเวลาแห่งความสุขนี้อย่างเต็มที่

ยาซูปรือตามองใบหน้าของเรโนที่ลอยอยู่ตรงหน้า ห่างเพียงลมหายใจกั้น เขาปรารถนาจะจดจำเรโน ฝังลงในส่วนลึกของหัวใจ รอยยิ้มน้อย ๆ ผุดขึ้นที่ริมฝีปาก ยาซูยกมือโอบรอบคอของเรโน ดึงใบหน้านั้นลงมาจูบอย่างดูดดื่มไม่รู้เบื่อ

แน่นอน หากเขาเป็นเพียงเด็กหนุ่มธรรมดา เขาคงจะรับรักเรโนไปแล้ว แต่ความปรารถนาที่จะพบแม่ ความรักและความซื่อสัตย์ต่อพี่น้องมีมากกว่า เขาจะไม่ยอมทรยศหักหลังคาดาจและลอสที่เขารัก เพื่อใครคนหนึ่ง

แม้ว่าเขาเองจะรักคน ๆ นั้นมากเพียงไรก็ตาม

ยาซูครางและแอ่นร่างขึ้นเมื่อริมฝีปากของเรโนลากเลื่อนไปตามผิวกายขาวสะอาดต่ำลงเรื่อย ๆ เสียงครางของยาซูดังขึ้นและขาดช่วงหอบสะท้านยามเรโนกลืนกินยาซู สัมผัสอุ่นชื้นและลิ้นอันเชี่ยวชาญทำให้ยาซูสั่นไปทั้งร่างด้วยแรงปรารถนา แน่นอน เสียงครางครวญรัญจวนใจของยาซูก็สร้างความปรารถนาให้เรโนมากเช่นกันจนเขาแทบทนไม่ไหว จำต้องสัมผัสตนเองและขยับมือไปตามคลื่นราคะที่สาดโหมเข้ามา

เมื่อคลื่นระลอกแรกซัดผ่านไป ลมหายใจของทั้งคู่เริ่มนิ่งสงบ แต่พายุในใจยังคงโหมกระหน่ำอารมณ์อยู่ เรโนนั่งจ้องร่างอันงดงามที่อาบแสงจันทร์ทอนวลผ่านหน้าต่าง แอบริษยาแสงจันทร์ที่บังอาจโลมไล้ร่างกายแสนงามของคนรักที่เขาเป็นเจ้าของเพียงผู้เดียว

รักนะ เรโนกระซิบด้วยน้ำเสียงกดต่ำด้วยแรงอารมณ์ปรารถนา ยาซูยิ้มตอบ ก่อนจะขยับกายมานั่งบนตักของเรโน โอบแขนรอบคอและแนบผิวกายคลอเคลียดั่งลูกแมว

รักเหมือนกัน ยาซูกระซิบตอบ ก่อนจะขยับกายบดเบียดตนเองเข้ากับเรโน รับการรุนรานอย่างเต็มอกเต็มใจ

เรโนโอบเอวยาซู กอดประคองไม่ให้อีกฝ่ายขยับตัวรุนแรง พวกเขาไม่ได้เตรียมตัวสำหรับกิจนี้ มันเกิดขึ้นอย่างฉับพลันไม่ทันตั้งตัว แน่นอน เรโนไม่อาจบังคับใจตนเองได้ ยาซูเองก็ไม่ต้องการจะหยุด พวกเขาจึงลงเอยด้วยความสัมพันธ์เช่นนี้ ยาซูร้อนแรงและบีบรัดเรโนแน่นนักจนเรโนหวั่นเกรงว่าหากขยับตัวเพียงนิดเดียว ยาซูอาจจะเจ็บ เขาไม่อยากให้ยาซูเจ็บ เพราะเขารักและต้องการถนอมยาซูมากเหลือเกิน เขาไม่แน่ใจว่าความเปียกลื่นจากการเสร็จสมด้วยมือตนเองเมื่อครู่จะเพียงพอบรรเทาความเจ็บปวดให้ยาซูหรือเปล่า

ยาซูกัดริมฝีปาก มือบีบไหล่ของเรโนเป็นที่พึ่ง นิ้วเรียวกดจิกฝังรอยเล็บทิ้งไว้บนผิวของเรโนไว้เป็นที่ระลึก ยาซูแหงนใบหน้าขึ้นก่อนจะเป็นฝ่ายขยับตัว โดยมีเรโนช่วยโอบประคอง บังคับไม่ให้ยาซูฝืนตนเอง การขยับน้อย ๆ ทำให้เรโนแข็งขืนขึ้นและทำให้ยาซูเริ่มคุ้นชินกับการรุกราน ความเจ็บปลาบมลายหายกลายเป็นความสุขสมที่ได้ครอบครองและสัมผัส การขยับบดเบียดแรงขึ้นเรื่อย ๆ พร้อมกับเสียงครางที่ดังครวญจากเรียวปาก เรโนแนบใบหน้าที่ซอกคอยาซู ซุกไซ้ริมฝีปากแตะต้องผิวกายขาวนวล ควานหาจนเจอริมฝีปากของยาซู และแนบริมฝีปากจูบยาซูอย่างดูดดื่ม เปี่ยมไปด้วยความรักและเสน่หายิ่งยวด

จนร่างของทั้งสองเกร็งนิ่ง มือกุมประสานบีบแน่น ริมฝีปากแตะแนบริมฝีปากกันและกัน ความสุขยามเสร็จสมช่างน่าหฤหรรษ์และแสนเศร้าจับใจจนน้ำตาแทบหลั่งไหล อ้อมแขนกอดประคอง สองร่างเอนอิงคลอเคลีย สูดสัมผัสลมหายใจหอมหวานของกันและกันจนนิทรารมย์มีชัยเหนือความอ่อนแรง

เหลือเพียงแสงจันทร์ที่ทอนวลอาบสองร่างที่อิงแอบแนบใกล้

********************

เรโนหันมองประกายไฟหลากสีบนท้องฟ้า แรงระเบิดรุนแรงและอยู่ใกล้มากจนเครื่องสั่น แต่เขาและรู้ดปลอดภัยดี ที่เหลือพวกเขาจะปล่อยเป็นหน้าที่ของคลาวด์ ไอ้หมอนั่นคงเอาตัวรอดได้เหมือนอย่างเคย

แสงสีตระการตาที่เรโนเห็นผ่านกระจกคอปเตอร์ทำให้เขาหวนระลึกถึงภาพที่เขาเคยเห็นครั้งหนึ่ง ที่หลุมขั้วโลกเหนือเมื่อไม่นานมานี้ เขาก็เคยมองผ่านกระจกคอปเตอร์ลำนี้ และเห็นยาซูที่จ้องมองเขาด้วยดวงตาสีเขียวน่าหลงใหล มันตราตรึงอยู่ในความทรงใจของเรโนไม่อาจลืมได้ และทำให้หัวใจเจ็บปลาบ แต่เขาจำต้องทน หากแม้จะฝืนใจหนักหนา มันเป็นเส้นทางที่เขาและยาซูเลือกแล้ว เขาต้องยอมรับและอยู่กับมันตลอดไป

รอฉันนะ สักวัน อีกไม่นาน ในไลฟสตรีมนั่น ฉันจะได้เจอนายอีกครั้งแน่นอน

เรโนเบือนหน้าหนี และขับคอปเตอร์ไปยังนครเอจที่หัวหน้าและเพื่อน ๆ กำลังรออยู่

**********************

End

Note : เรื่องที่ลงใน Exteen เป็นตอนที่ตัดมาเท่านั้นนะคะ เรื่องเต็ม ๆ มันค่อนข้างยาวค่ะ และคือบีจังไม่อยากโพสยาว ๆ ในนี้อะคะ มันอ่านยากไงไม่รู้ หรืออาจเพราะบีจังแต่งบล็อคไม่เก่ง เอิ๊กก เอิ๊กกก ถ้าอยากอ่านเรื่องนี้แบบเต็ม ๆ ไม่มีตัด ตามไปอ่านที่นี่ค่ะ Livejournal

เหอเหอ จะว่าไงดีคะ หลายอารมณ์เลยตอนเขียนฟิคเรื่องนี้ อยากให้มันฮาและสนุกกว่านี้ อยากให้เรโนเป็นเรโนที่ฮา ๆ ยียวน กวนตีน แต่ทำไม่ได้ค่ะ เรโนของบีจังเลยออกมาซึม ๆ จริงจัง (และจริงใจกับยาซู) แบบนี้ หุหุ ไม่ว่ากันนะคะ แล้วจะแก้ตัวเรื่องหน้านะคะ เอิ๊กกก

ส่วนภาพประกอบ เหอเหอ ขออภัยค่ะ บีจังอยากจะเก่งโฟโต้ฉับ ๆ มากกว่านี้ แต่ทำได้แค่นี้ค่ะ มีใครเก่ง ๆ ช่วยลบเสื้อผ้าของสองคนนั้นออกไปทีได้ไหมคะ หงิง หงิง มันขัดตา และขัดใจมาก ๆ

วันนี้อ่านฟิคและกันนะคะ หยุดเมาท์หนุ่ม ๆ หนึ่งวัน พรุ่งนี้ (หรือมะรืน มะเรื่อง เอิ๊กกก) จะกลับมาเมาท์ต่อ ใครอยากให้เมาท์ใครต่อ เชิญแนะนำได้เลยค่ะอ้อ แล้วฟิคเก่ามือถือ ... บีจังเองก็ยังนึกไม่ออกว่าใครโทรศัพท์มามิสคอลในเครื่องวินแซนด์ เอิ๊กกก เชิญเสนอได้ค่ะ จะได้เป็นเหยื่อรายต่อไปของวินแซนด์ (หรือพี่วินเป็นเหยื่อให้เขางาบหว่า เอิ๊กกก)

Reply Block ที่แล้ว เมาท์รูฟัส มันพะยะค่ะเหอเหอ

คุณ Amami : อิอิ จริง ๆ ค่ะ บีจังเองก็ไม่โปรดตาคล้าวค่ะ รู้สึกหมั่นไส้ไงบอกไม่ถูก เอิ๊กกก ยิ่งดูซับวายที่พวกคุณ ๆ ทำกันน่ะ ยิ่งหมั่นไส้คล้าวค่ะ บังอาจใจร้ายกับน้องคาดาจได้ เอิ๊กก เอิ๊กกก จะว่าไป บีจังยังไม่ได้เมาท์แก๊งค์สามซ่าหัวเงินเลยนะเนี่ย ชื่อบล็อค ชื่อ Theme โต้ง ๆ ว่ารักยาซู แต่ไปเมาท์คนอื่นซะได้ เอิ๊กกก เห็นคุณ Amami เมาท์เมามันในบล็อคคุณแล้ว หุหุ อ่านสนุกกว่าเขียนเองค่า หุหุ

คุณ Fuyuki : ฮ่าฮ่าฮ่า อ่านบล็อคบีจังจะได้ไม่เป็นโรคโลหิตอุดตันไงละคะ (แต่อาจเป็นโรคโลหิตจางหรือโลหิตขาดแคลนแทน) เอิ๊กก เอิ๊กก แล้วแวะมาอีกนะคะ