Fic FF7AC : ประสบการณ์ (การใช้มือถือ) ครั้งแรกของวินแซนด์
posted on 25 Nov 2005 20:15 by glorfindel in FicTitle : ประสบการณ์ (การใช้มือถือ) ครั้งแรกของวินเซนท์
Author : BeeJang
Pairing : Cid / Vincent ในตอนนี้
Rating : NC17 ในตอนนี้
Disclaimer : ตัวละครเป็นของ Square Enix … Plot เป็นของบีจัง ห้ามโพสที่ไหนโดยไม่ขอก่อน ไม่งั้นบีจังจะส่งเซฟิรอสไปฟันฉับ ๆ
*******************************************
“God, get with the times!”
“หนูไม่อยากจะเชื่อเลย”
“ไอ้หลังเขาเอ๊ย!”
“โธ่ ไอ้ควายรู้จักมะทักษิณน่ะ!”
วินเซนท์ทบทวนคำพูดของมาร์ลีนที่ดังก้องอยู่ในหัวหลายต่อหลายครั้ง คำพูดประโยคเดียวกันนี้ในหลายภาษา หลากซับ แต่แปลความหมายได้ตรงตัว แปลว่า เขาไม่มีโทรศัพท์มือถือใช้นั่นเอง
ไม่มีใช้แล้วมันผิดตรงไหนฟระ
วินเซนท์สบถ เขาหงุดหงิดมาหลายวันแล้ว ที่โดนใครต่อใครดูถูกว่าหลังเขา ชายหนุ่มหล่อเหลาแบบแนว ๆ มีทั้งสาวและหนุ่มมาหลงรัก แม้อายุจะเยอะไปนิด แต่หน้ายังละอ่อนใช้ได้เช่นเขาหรือจะยอมปล่อยให้ใครมาดูถูกเช่นนี้นาน ๆ เขาจึงออกไปวิ่งไล่จับโจโคโปะมาได้ตัวหนึ่ง เสร็จแล้วรีบเดินทางไปยังมิดกัลด์ เมืองที่ดูเหมือนว่าจะทันสมัยที่สุดในโลกแล้วในขณะนั้นเพื่อหาซื้อมือถือใหม่สักเครื่อง จะได้ทันโลกกับเขาบ้าง
วินเซนท์เดินอยู๋ในเมือง สอดส่ายสายตามองหาร้านขายโทรศัพท์มือถือ แต่เขากลับเห็นคลาวด์กับมอเตอร์ไบค์คันโต เฟนริล ประจำกายจอดอยู่ข้างหน้า ในมือมีแผนที่กับกล่องใบเล็ก ๆ ที่เขาจ้องแล้วก็ถอนใจ สีหน้าสับสน งุนงง พลางบ่นว่า อยู่ตรงไหนของโลกฟระ วินเซนท์หัวเราะหึ ๆ แล้วจึงเดินเข้าไปทักทายเพื่อนรักเก่าแก่
“คลาวด์ ทำอะไรอยู่น่ะ”
“อะ วินเซนท์ สวัสดี ฉันนึกว่านายกลับไปแล้วซะอีก” คลาวด์กล่าว ตั้งแต่เกิดเหตุครั้งก่อน พวกเขาสะสางเรื่องที่มิดกัลด์เสร็จแล้ว ก็แยกย้ายกันไปตามทางของแต่ละคน คลาวด์คิดว่าวินเซนท์จะกลับไปอยู่ที่ชินระแมนชั่น หมู่บ้านนีเบลทันที หรือไม่ก็เตร็ดเตร่ไปทั่วตามประสาหนุ่มโสดชอบปลีกวิเวก เขาไม่คิดว่าวินเซนท์จะยังอยู๋ในเมืองมิดกัลด์หรือใกล้ ๆ แถว ๆ นี้
“อ้อ ยังหรอก นาน ๆ มาแถวนี้ทีเลยอยู่นานหน่อย” วินเซนท์อ้อมแอ้มตอบ สายตาจับไปยังคลาวด์ “ฉันกำลังหาร้านขายมือถือน่ะ นายพอแนะนำได้บ้างไหม?”
สายตาของคลาวด์เป็นประกาย “ดีเลย ฉันก็กำลังจะหาซื้อเครื่องใหม่อยู่พอดี ตั้งแต่ทำตกหายคราวนั้นแล้ว ก็ยังไม่ได้ซื้อใหม่เลย ขึ้นรถสิ เดี๋ยวฉันพาไปเอง” คลาวด์สตาร์ทเครื่อง ขยับให้วินเซนท์ขึ้นนั่ง
“นายว่างแน่เหรอ ไม่ทำงานเหรอ?” วินเซนท์เลิกคิ้ว เอียงคอเล็กน้อยพองาม เขารู้ว่าคลาวด์กับทิฟาเปิดร้านส่งของ และคลาวด์คงกำลังจะไปส่งของให้กับลูกค้าเจ้าหนึ่ง
“นี่น่ะเหรอ?” คลาวด์กล่าว มองดูแผนที่กับกล่องใบเล็กในมือ แล้วก็ยักไหล่ เขาลงจากรถ เดินไปยังตู้ไปรษณีย์แล้วก็หยอดกล่องกับแผนที่ลงไปในนั้น “เรียบร้อยแล้ว ไปกันเถอะ” คลาวด์จูงมือวินเซนท์ให้ขึ้นรถเสียที
วินเซนท์พึมพำ “ฉันจะไม่ใช้บริการร้านนายเด็ดขาด”
***********************************
คลาวด์พาวินเซนท์ซิ่งมายังวอลล์มาร์เก็ต ตลาดใหญ่แห่งมิดกัลด์ที่มีข้าวของให้เลือกซื้อหามากมาย คลาวด์จูงมือวินเซนท์ พาเดินเข้าไปยังร้านเล็ก ๆ ที่ตกแต่งไปด้วยสีเงินตระการตาแห่งหนึ่ง
“สวัสดีครับ” เสียงใส ๆ ของเด็กหนุ่มผมเงินเอ่ยทักทาย เขาหันมายิ้มหวานให้ลูกค้าหนุ่มทั้งสอง ป้ายชื่อที่หน้าอกติดไว้ว่าคาดาจ
“รุ่นไหนใหม่สุด ตอนนี้” คลาวด์กล่าว ขยิบตาให้วินเซนท์ที่ดูงง ๆ เขามองไปรอบร้าน มีมือถือวางเรียงเต็มไปหมด ถ้าเขามาคนเดียว เขาคงสับสน เลือกไม่ถูกแน่นอน
“พี่ชอบแบบไหนละครับ ตอนนี้มีมาใหม่เยอะเลย ทั้งสไลด์อัฟ สไลด์ดาวด์ ฝาพับ หรือแบบหมุนได้รอบดีครับ” คาดาจตอบ อารมณ์ดีที่มีลูกค้าหล่อ ๆ มาที่ร้านตั้งสองคน
“แบบธรรมดามีไหม” วินเซนท์กล่าว แต่คลาวด์กับคาดาจทำหน้าแปลก ๆ
“ไม่ได้นะ วินเซนท์ ใช้แบบธรรมดาไม่ได้หรอก เชยตายเลย” คลาวด์กล่าว
“ใช่ครับ แนว ๆ แบบพี่ต้องรุ่นนี้เลย” คาดาจเปิดตู้โชว์สินค้า แล้วก็หยิบมือถือดีไซน์เฉียบออกมาหนึ่งเครื่อง “อันนี้รุ่นใหม่เลยฮะ หมุนได้รอบทิศทาง กล้องถ่ายรูปห้าล้านพิกเซล ดูหนังฟังเพลง เล่นเกมส์ เล่นอินเทอร์เน็ต ส่ง MMS, SMS, SM, MPreg, NC17 หรือเรทไหนก็ได้หมดเลย พี่ลองเล่นดูสิฮะ”
“ฉันมาซื้อมือถือ ไม่ได้มาซื้อกล้องถ่ายรูป” วินเซนท์กล่าว เหลือบมองคลาวด์ด้วยสีหน้าฉงนใจ คลาวด์ส่ายหน้า รับไม่ได้ เด็กหนุ่มผมสีเงินยาวสลวยที่กำลังซ่อมมือถือไม่ไกลกันกับคาดาจเงยหน้าขึ้นมาจากงาน เหลือบมองวินเซนท์แล้วก็เอียงคอ ขยิบตาให้หนึ่งครั้ง ป้ายชื่อติดที่อก เขียนไว้ว่า ยาซู
“ไม่ใช่อย่างงั้นฮะ เดี๋ยวนี้มือถือทำอะไรได้ตั้งหลายอย่าง พี่ไปอยู่ไหนมาเนี่ย” คาดาจเอียงคอมองวินเซนท์ด้วยความสนอกสนใจ
“หมอนี่มันนอนอยู่ในโลงนานไปหน่อยน่ะ เลยไม่ค่อยทันโลก” คลาวด์กล่าว หยิบมือถือที่คาดาจแนะนำมาจิ้มเล่นดู Function ใหม่ ๆ และทดลองเสียงริงค์โทนเก๋ ๆ คาดาจหันไปหาคลาวด์ และพูดคุยกันตามประสาเด็กรุ่นใหม่ที่ชอบเรื่องเทคโนโลยีล้ำสมัย แล้วก็หัวเราะต่อกระซิก เปลี่ยนเป็นคำพูดหวาน ๆ จีบกันไปมาแทน
“โห นอนในโลงหรือครับ แนวสุด ๆ เลย“ ยาซูกล่าว เขาละมือจากงานมาดูลูกค้าหนุ่มผู้หล่อเหลา สายตาจับจ้องวินเซนท์ไม่วางตา “แล้ว … พี่มีคนนอนเป็นเพื่อนหรือยังครับ?”
วินเซนท์จ้องหน้าหวาน ๆ ของยาซู รอยยิ้มน้อย ๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก “ยัง … แต่ถ้าฉันซื้อมือถือจากร้านนาย นายมีของแถมไปให้ฉันนอนกอดไหมล่ะ?” วินเซนท์ยกแขนเท้าคางบนตู้โชว์ สายตาสบมองดวงตาสีเขียวของยาซูอย่างเพลิดเพลินหลงใหล
“มีสิครับ รุ่นนั้นแถม Bluetooth แท่นชาร์ตพลังงานแสงอาทิตย์ แบตเตอรี่สองก้อนแล้วก็เมมโมรี่หนึ่งกิ๊กครับ” ยาสุตอบ
“ขอหลาย ๆ กิ๊กไม่ได้เหรอ” วินเซนท์แซว ยาซูยิ้มกว้าง ดวงตาส่องประกายแวววาว
“ในชุดมันให้กิ๊กเดียวครับ แต่ว่า … “ ยาซูโน้มกาย ยกแขนเท้าคางบนตู้โชว์ ประจันหน้ากับวินเซนท์อย่างท้าทาย “ … ถ้าพี่อยากได้ ผมแถมให้อีกกิ๊กเลยก็ได้”
“แล้ว … “ วินเซนท์ขยับใบหน้าเข้าไปใกล้หนุ่มน้อยหน้าหวาน “ … มีบริการหลังการขายไหม?”
ยาซูเลื่อนใบหน้าใกล้วินเซนท์อีกนิด สายตาไม่ได้ละจากดวงตาสีเพลิงชวนมองของชายหนุ่มผู้เป็นลูกค้าเลย “สำหรับพี่ โทรหาผมได้ 24 ชั่วโมงเลยครับ”
เสียงกระแอมดังขึ้นจากหลังร้าน ยาซูสะดุ้งเฮือก หยัดกายขึ้นหันมองต้นเสียงอย่างรำคาญใจ ข้าง ๆ กัน คาดาจดึงมือตัวเองออกจากอุ้งมืออบอุ่นของคลาวด์อย่างแสนเสียดาย แล้วก็เหลือบมองร่างสูงใหญ่ กำยำคุ้นตา
“เป็นอย่างงี้ทุกที” ลอสบ่นพึมพำ “เห็นลูกค้าหล่อ ๆ เป็นไม่ได้ คราวก่อนมีลูกค้าหนุ่มหล่อมาดดีใส่ชุดสูทสีขาวเข้ามาก็กระดี๊กระด๊ากันใหญ่ ใช้ไม่ได้เลย” คาดาจทำปากเบ้ ยาซูเอียงคอมองลอส แล้วก็ยักไหล่
พอลอสเข้ามา คลาวด์กับวินเซนท์ก็หมดอารมณ์เลือกมือถือ แต่ว่าสายตาออดอ้อนและใบหน้าหวาน ๆ ส่อแววเศร้าทำให้ทั้งสองใจอ่อน ยอมควักตังค์ถอยมือถือรุ่นใหม่กันมาคนละเครื่อง
***********************************
“มันเปิดตรงไหนฟระ” วินเซนท์บ่นพึมพำกับตัวเอง ตอนนี้เขากลับมาที่ชินระแมนชั่น หมู่บ้านนีเบลแล้ว เขาอยากหาที่เงียบ ๆ ตั้งใจจะศึกษาวิธีใช้ของเล่นใหม่ให้คล่อง จะได้ไปอวดคนอื่น ๆ ได้ว่าเขาเองก็มีดี
วินเซนท์เปิดคู่มือโทรศัพท์มือถือ ไล่สายตาอ่านวิธีใช้ และรายละเอียดเครื่อง เขากดปุ่มเล็ก ๆ ที่ปลายเครื่อง แล้วหน้าจอมือถือก็สว่างวาบเรืองแสงเจ็ดสี พลางส่งเสียงเวลคัมอินโทรดังลั่น เล่นเอาเขาใจหายใจคว่ำ เกือบทำมือถือตกพื้น จากนั้นเขาก็จ้องมองของเล่นใหม่ในมืออย่างพิศวงสงสัย แล้วก็เหลือบมองคู่มืออีกครั้ง
“ตั้งเรียกเสียงเข้า เปิดหน้า 22” วินเซนท์พึมพำ พลิกหน้าคู่มือไปตามนั้น “กดเมนู แล้วเลือกการตั้งค่า … แล้วเลือกการตั้งเสียง … “ วินเซนท์ทำตามที่คู่มือบอก “อะ ได้แล้ว” เขายิ้ม ภาคภูมิใจกับความชาญฉลาดของตนเอง แล้วเขาก็ไล่ฟังเสียงเรียกเข้าที่มากับเครื่อง แต่ยังหาเสียงถูกใจไม่ได้เสียที
“เจ้าคลาวด์มันหาเสียงเรียกเข้าเพราะ ๆ จากไหนน้า” วินเซนท์บ่นพึมพำ คู่มือที่ให้มาช่วยอะไรไม่ได้มาก นอกจากบอกว่าปุ่มนี้ เมนูนี้คืออะไร สงสัยว่าเขาจำต้องหาผู้ช่วยสักคนเสียแล้ว
“แถวนี้มีใครจะสอนได้ไหมน้า” วินเซนท์งึมงำ กอดอดพลางนึก ๆ ขณะนี้เขาอยู่ที่หมู่บ้านนีเบล คนที่อยู่ใกล้เขาที่สุดก็น่าจะเป็นซิดที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านร็อคเก็ต ข้ามภูเขาลูกเดียวก็ถึงแล้ว “เจ้าลุงนั้นเก่งเรื่องเรือเหาะ น่าจะเก่งเรื่องการใช้มือถือด้วยนา”
ว่าแล้ว วินเซนท์ก็เก็บข้าวของ เตรียมเดินทางไปหาซิดทันที
***********************************
สิ่งแรกที่ทักทายวินเซนท์เมื่อได้พบสหายรักเก่าแก่คือรอยยิ้มมีเล่ห์นัยที่ไม่น่าไว้ใจของซิด แต่เจ้าตัวพยายามกลบเกลื่อนแววตาส่องประกายประหลาดด้วยรอยยิ้มกว้าง และคำเชิญชวนเข้าบ้านด้วยไมตรีจิต
“สวัสดี ซิด ชีร่าไม่อยู่เหรอ” วินเซนท์เอ่ยถาม มองไปรอบ ๆ บ้าน ไม่เห็นเงาชีร่า ลูกน้องมือขวาสาวสวยคนสนิทของซิดเลย
“อ้อ ชีร่าออกไปหาซื้ออะไหล่เรือเหาะกับคนอื่น ๆ น่ะ” ซิดยักไหล่ พลางนึกดีใจที่ไม่มีใครอยู่เป็นก้างขวางคอ “ว่าแต่นายน่ะ อยู่ดี ๆ มาหาฉันถึงบ้าน มีอะไรหรือเปล่า อย่าบอกนะว่าคิดถึงฉันน่ะ” ซิดกล่าวทีเล่นทีจริง แต่ส่งสายตาโลมเลียวินเซนท์อย่างโจ่งแจ้ง เล่นเอาหนุ่มหล่อผมดำยาวหนาว ๆ ร้อน ๆ บอกไม่ถูก ไม่แน่ใจว่าตัดสินใจถูกหรือเปล่าที่มาหาซิด
“บ้าสิ เพิ่งเจอกันไม่นาน คิดถึงอะไรกัน ไร้สาระน่า” วินเซนท์พึมพำ แล้วก็เข้าเรื่องธุระทันที “พอดีฉันเพิ่งซื้อมือถือมา แต่ใช้ไม่ค่อยเป็น เห็นนายเก่งเรื่องเทคโนโลยีใหม่ ๆ เลยจะให้สอนฉันหน่อยน่ะ”
ซิดเป่าปาก “โอ้โห มีมือถือแล้วเหรอ ทันสมัยไม่เลวนี่ นึกว่านายจะมัวแต่จมอยู่กับอดีต นอนอยู่แต่ในโลงไม่เห็นเดือนเห็นตะวันซะแล้ว” ซิดหัวเราะ จากนั้นก็ทำตาลอยไปลอยมา วางแผนอยู่ในใจ ก่อนจะลอบมองคู่สนทนาอีกครั้ง วินเซนท์ยังคงน่าหลงใหลเหมือนเดิม ดวงตาสีเพลิงเปล่งประกายท้าทายให้เข้ามาค้นหาความลับที่ปิดซ่อนไว้ ในเสื้อคลุมขาดวิ่นมีผิวกายขาดสะอาดน่าสัมผัส น้ำเสียงทุ้ม ๆ ของวินเซนท์ หากยามครางครวญด้วยอารมณ์รัญจวนคงไพเราะน่าฟังนัก แค่จิตนาการ ซิดก็กู่ไม่กลับแล้ว
“ถ้านายไม่ว่างไม่เป็นไรนะ” วินเซนท์เริ่มไม่ไว้ใจตาลุงแก่ สายตาของซิดน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก
“ว่างสิ สำหรับนาย ฉันว่างเสมอแหล่ะ” ซิดร้อง พลางปราดเข้ามาโอบไหล่วินเซนท์ “ไปหาที่เงียบ ๆ กันเถอะ” วินเซนท์หันมาจ้องซิดด้วยสายตาระแวงแคลงใจ “โธ่ ทำไมมองแบบนี้ล่ะ ไปหาที่เงียบ ๆ ฉันจะได้สอนนายใช้โทรศัพท์ไง”
วินเซนท์ยังคงจ้องซิดอย่างไม่ไว้ใจเท่าไร แต่ก็พยักหน้ารับ ยินยอมให้ซิดพาตนขึ้นไปชั้นสองของบ้านที่เงียบกว่าและปลอดจากสายตาผู้คน
***********************************
“พิมพ์เสร็จแล้วก็กดส่งได้เลย เห็นไหม ฉันได้รับแล้ว นี่ไง” ซิดกล่าว อารมณ์ดี ยื่นมือถือตนเองให้วินเซนท์ดูว่าข้อความที่ส่งมาได้รับเรียบร้อยแล้ว
“อ้อ แบบนี้เองเหรอ ง่ายจัง” วินเซนท์ตื่นตา รู้สึกตัวเองทันสมัยขึ้นเป็นกอง
“เอาล่ะ อย่างอื่น นายก็ลองจิ้มเล่นดูละกันนะ” ซิดตัดบท มือไม้เริ่มอยู่ไม่สุข จากที่วางบนโต๊ะดี ๆ ก็เลื่อนไปจับมือวินเซนท์จิ้มปุ่มมือถือ แล้วก็เลื่อนไปวางแหมะบนขาวินเซนท์ ไป ๆ มา ๆ มือนั้นก็โอบเอววินเซนท์ แอบดึงชายหนุ่มมาใกล้ ๆ วินเซนท์พยายามขืนตัวออกห่างอย่างระแวดระวัง จะสะบัดมือของซิดออกไปจากกายตนเองก็กระไรอยู่ เพิ่งให้ซิดสอนการใช้โทรศัพท์ให้ จะตัดสัมพันธ์เลยคงไม่ดีนัก
“ขอบใจนะ ซิด ฉันเข้าใจขึ้นเยอะเลย”
“ไม่เป็นไร” ซิดยิ้มกว้าง “แต่เปลี่ยนคำขอบใจเป็นอย่างอื่นดีกว่าไหม”
วินเซนท์แอบสะดุ้ง เสียวสันหลังวาบ เอาแล้วไง “อย่างอื่น อะไรเหรอ?”
“ก็ … แบบนี้ไง” ซิดเลื่อนใบหน้าแนบวินเซนท์แบบทันทีทันใด มือข้างที่โอบเอววินเซนท์ขยับขึ้นมากดศีรษะของวินเซนท์ไม่ให้เบือนหนีไปไหนได้ ริมฝีปากของซิดแตะสัมผัสริมฝีปากของวินเซนท์อย่างหิวกระหาย จูบอันหนักหน่วงบ่งบอกถึงอารมณ์ปรารถนาอันโหยหา แรงจู่โจมไม่ทันตั้งตัวทำให้วินเซนท์เสียหลักลงไปนอนกองกับพื้นพรม ร่างของซิดทาบทับแนบแน่น
“ซะ ซิด เดี๋ยวสิ … “ วินเซนท์พยายามดิ้นรนขัดขืนแต่เหมือนว่าซิดจะคุมสถานการณ์ทั้งหมดได้ เขาระดมจูบวินเซนท์ไปทั่วใบหน้า จงใจเลียหลังใบหูวินเซนท์ จุดอ่อนสำคัญที่ทำให้ชายหนุ่มไร้สิ้นเรี่ยวแรง สมยอมโดยปริยาย ซิดไม่เคยลืมจุดยุทธศาสตร์ของวินเซนท์ เมื่อเห็นวินเซนท์นอนหมดเรี่ยวแรง อ้าปากน้อย ๆ ครางด้วยน้ำเสียงหวานสะท้านยามถูกขบกัดเลียไล้ใบหู ซิดก็ยิ้มกริ่มอย่างย่ามใจ คืนนี้วินเซนท์ไม่รอดเงื้อมือตนเองเป็นแน่
ซิดถอดเสื้อคลุมของวินเซนท์ออกอย่างง่ายดาย จัดการดึงกระชากเสื้อเชิ้ตของตนเองออกไปด้วย แผ่นอกเปลือยเปล่าแนบนาบทับกันเมื่อซิดโน้มกายจูบวินเซนท์อีกครั้งที่ริมฝีปาก ใช้ลิ้นลุกล้ำพันเกี่ยววินเซนท์อย่างเพลิดเพลิน มือของวินเซนท์ที่พยายามผลักไสซิดออกไปกลับรั้งต้นคออีกฝ่ายให้บดเบียดริมฝีปากเข้ามาอีก มืออีกข้างก็เลื่อนต่ำ วุ่นวายกับการปลดพันธนาการความสุขด่านสุดท้ายทั้งของตนเองและซิดออก มือของซิดเลื่อนลงมา ช่วยวินเซนท์จัดการอะไร ๆ ให้รวดเร็วยิ่งขึ้น
เมื่อไร้อาภรณ์ใดบนร่างกายแล้ว ซิดก็ถือโอกาสสำรวจร่างกายของวินเซนท์ด้วยการไล่ริมฝีปากจูบผิวกายขาวหมดจด เลื่อนลงไปยังลำคอระหง ขบกัดซอกคอทิ้งรอยฝากรักไว้สักรอยเป็นที่ระลึก ณ จุดเดิม เขาเคยทำเช่นนี้ ครั้งหนึ่ง กับร่าง ๆ นี้ เมื่อครั้งยังเดินทางด้วยกัน ซิดอมยิ้มกับความทรงจำ ยามอยู่ในอารมณ์รัญจวนใจเช่นนี้เ วินเซนท์ไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย ช่างยั่วยวนชวนหลงใหลนัก มันทำให้เขาพึงพอใจและปรารถนาครอบครองวินเซนท์มากยิ่งขึ้น
ซิดลากริมฝีปากลงมายังยอดอกน่าลิ้มลองและบรรจงเลียไล้อย่างถนุถนอมแผ่วเบา สร้างอารมณ์ผ่อนคลายให้วินเซนท์ ก่อนจะเพิ่มแรงดูดดื่ม เรียกเสียงครวญครางจากวินเซนท์ เขาแอ่นกายเข้าหาซิดอย่างไม่รู้ตัว จนซิดต้องกดร่างวินเซนท์ให้นอนลงบนพรมเหมือนเดิม เพื่อที่เขาจะได้จัดการขั้นต่อไปได้อย่างสะดวกขึ้น
เสียงครางของวินเซนท์ชะงักงันเมื่อเขารู้สึกถึงความอุ่นร้อนอันเปียกชื้นโอบรอบจุดอ่อนสะท้านของตนเอง เขากดศีรษะกับพื้นพรม ปล่อยจิตใจลอยไปกับอารมณ์ที่ลอยคว้าง เขาขอยอมแพ้ให้กับทุกสิ่ง เพียงขอแลกให้เวลานี้คงอยู่นาน ๆ กับความรู้สึกวาบหวามที่ซิดมอบให้
วินเซนท์แอบเปิดเปลือกตาลอบมองซิด เห็นศีรษะสีทรายกำลังขยับขึ้นลงอย่างดูดดื่ม และไม่มีทีท่าจะหยุดหากประกอบกิจเสร็จสิ้นลุล่วง วินเซนท์หอบสะท้าน ขยุ้มนิ้วเรียวที่เส้นผมสีทรายนั้น ก่อนกัดปาก เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้านด้วยแรงอารมณ์ “พอก่อน ซิด … ฉันไม่อยาก … เสร็จ … แบบนี้ … “
คำพูดนั้นดึงซิดให้เงยหน้าจากการกระทำกิจ เขาจ้องวินเซนท์ด้วยสายตาหิวกระหาย สบสายตาแดงเพลิงที่เปี่ยมอารมณ์ของวินเซนท์อย่างท้าทาย “แล้วนายอยากเสร็จแบบไหนล่ะ?” ซิดกล่าวถาม น้ำเสียงหยาบกร้านด้วยอารมณ์ร้อนไม่แพ้กัน
วินเซนท์อมยิ้ม รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ซิดหลงรัก เขาเอนกายหาซิดอย่างยั่วยวน สองมือเรียววางบนไหล่กว้าง เคลียใบหน้ากระซิบที่ข้างหูซิด “ฉันอยากเสร็จตอนนายอยู่ข้างในฉัน”
ก่อนที่ซิดจะรู้ตัว เขาก็ถูกวินเซนท์ผลักให้นอนลงบนพรม ร่างที่ถูกกระทำเมื่อครู่กำลังทาบทับร่างที่เคยเป็นฝ่ายกระทำ บดเบียดขยับแนบอย่างยั่วยวน วินเซนท์จูบซิดอย่างหนักหน่วงไม่แพ้จูบแรกที่ซิดเป็นฝ่ายเริ่ม จากนั้นก็แทะโลม ไล่ริมฝีปากขบเล็มร่างของซิดต่ำลงมาเรื่อย ๆ ซิดเหลือบมองวินเซนท์และอมยิ้มน้อย ๆ กับท่าทีของวินเซนท์ที่ชะงักนิ่งไป สายตาสีเพลิงวูบไหวไปด้วยความตื่นตา แววตาของวินเซนท์เปล่งประกายเช่นนี้ทุกครั้งได้เห็นส่วนนั้นของซิดโดดเด่นเป็นสง่าในอารมณ์ปรารถนาเช่นนี้ วินเซนท์เลียริมฝีปาก ก่อนจะอ้าปากกว้าง กลืนกินซิดทั้งหมดในคราวเดียว
ทักษะของวินเซนท์ไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่นิด ซิดยอมรับโดยดุษฎีว่าวินเซนท์เป็นคนหนึ่งในอันดับต้น ๆ ที่สามารถปลุกอารมณ์ของเขาให้กระเจิดกระเจิงไปไกลแบบนี้ได้ เขาใช้ลิ้นได้ยอดเยี่ยม ปากของเขาก็เชี่ยวชาญในการกิจเช่นนี้ดีนัก ก่อนที่ซิดจะปล่อยอารมณ์ให้หลุดลอยไปกับปากของวินเซนท์ อีกฝ่ายก็ผละออกมา เงยหน้าสบตาซิดด้วยแววตาเปี่ยมแรงปรารถนาเหลือล้น ซิดยิ้มกว้าง เอื้อมมือไปยังกองเสื้อผ้า หยิบขวดแก้วใสออกมาขณะที่วินเซนท์ขยับตัวมานั่งบนตักของเขา เลื่อนมือลูบไล้ผิวกายซิดอย่างยั่วยวน
เมื่อน้ำมันหอมชโลมที่นิ้วเรียวของซิด วินเซนท์ก็หลับตา รอคอยการรุนรานของซิดด้วยความเต็มใจ เสียงครางน้อย ๆ ดังเล็ดรอดออกมาเรียวปากเมื่อนิ้วหนึ่งรุกล้ำเข้ามา ซิดเลียยอดอกของวินเซนท์ ดึงอารมณ์สนใจของอีกฝ่ายออกมาเมื่อเขาแทรกนิ้วที่สองเข้าไป ขยับช่องทางคับแน่นอุ่นร้อนให้คุ้นชิน ก่อนนิ้วที่สามจะเบียดแทรกเข้ามา วินเซนท์ครางอีกครั้งเมื่อการขยับนิ้วของซิดขยับผ่านจุดอ่อนสะท้านวูบไหว จุดยุทธศาสตร์อีกแห่งที่ทำให้วินเซนท์ยอมจำนนในทุกกรณี
ซิดอมยิ้มกับท่าทีโอนอ่อนของวินเซนท์ เขาถอนนิ้วออกมา ก่อนจะชโลมน้ำมันกับตนเอง จริงอยู่เขาเปียกลื่นจากการช่วยเหลือของวินเซนท์ที่สร้างความสุขสมให้เขาเมื่อครู่ แต่เพื่อความสุขที่มากกว่าและความปลอดภัยของวินเซนท์ ซิดไม่อยากเสี่ยงให้อีกฝ่ายเจ็บตัวจึงเพิ่มความเปียกลื่นจากน้ำมันด้วย ซิดกลั้นใจ ก่อนจะดึงวินเซนท์ลงมา เบียดแทรกสัมผัสไอร้อนที่บีบรัดตนเอง ซิดพลุ่งพล่านไปด้วยแรงปรารถนา การครอบครองวินเซนท์ให้ความรู้สึกที่ดีจริง ๆ
เสียงครวญครางของวินเซนท์ขาดช่วงเมื่อถูกตนเองถูกรุนราน ความเจ็บปลาบจากการถูกคุมคามทำให้ทั้งร่างสั่นสะท้าน ซิดโอบกอดวินเซนท์อย่างอ่อนโยน แนบริมฝีปากที่ซอกคอ จุมพิตปลอบขวัญอีกฝ่ายอย่างแสนหวาน ก่อนจะโอบเอววินเซนท์ ขยับร่างบนตักไปตามคลื่นอารมณ์ปรารถนา ความเจ็บปลาบมลายไปกลายเป็นความเสียวซ่านแห่งความสุขสม มือทั้งสองของวินเซนท์วางอยู่บนไหล่ของซิด ช่วยพยุงร่างตนเอง และยึดเหนี่ยวเป็นที่พึ่งยามที่โลดแล่นไปกับสัมผัสแสนหวาน
ครู่หนึ่งกับการขยับสอดประสานแสนหวาน ก่อนที่ซิดจะบังเกิดอารมณ์ปรารถนาที่มากขึ้นไปอีก เขารวบวินเซนท์แนบอก ก่อนจะทาบทับอีกฝ่ายลงบนพื้นพรมนุ่มนิ่ม วินเซนท์อ้าปากค้างกับอารมณ์รักที่แปรเปลี่ยนรุนแรงดั่งสายลมแปรปรวนเหนือเมฆในท้องฟ้า ในบางครั้ง บ่อยครั้งในสถานการณ์เช่นนี้ ซิดผู้อยู่โลดแล่นบนท้องฟ้าบ่อยครั้งกว่าผู้ใด มีอารมณ์รุนแรงดั่งพายุที่โหมกระหน่ำพื้นดิน ซิดนั่งคุกเข่า สองมือโอบประคองสะโพกของวินเซนท์ขึ้นมาให้อยู่ระดับเดียวกับเขา จากนั้นก็ลุกล้ำวินเซนท์ด้วยท่าทีกราดกร้าวรุนแรง
วินเซนท์ครางเสียงหลงด้วยอารมณ์รัญจวนใจ ยินยอมถูกแผดเผาไปกับไฟรักร้อนแรงของซิดที่กระหน่ำโหมตนเองอย่างไม่ลดละ ซิดไม่ปล่อยให้ส่วนอ่อนไหวของวินเซนท์ถูกทิ้งกว้าง มือหนึ่งของซิดโอบรอบวินเซนท์ ขยับขึ้นลงพร้อมกับจังหวะกดกระแทกรุนแรง วินเซนท์แอ่นกายเมื่อรู้สึกถึงแรงกดดันที่ก่อตัวขึ้นภายในกาย เขาร้องลั่นก่อนจะปลดปล่อยตนเองเมื่อไปถึงจุดหมาย ทิ้งหลักฐานเปียกชื้นบนมือของซิดและหน้าท้องตนเอง
ซิดเองก็ไม่ต่างกัน เมื่อเห็นภาพอันงดงามตระการตาของวินเซนท์ในอารมณ์สุขสม เขาก็เบียดกายกระแทกรุนแรงเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเสร็จสม ปลดปล่อยตนเอง เติมเต็มอารมณ์รัก ฝากหลักฐานความเป็นเจ้าของเรือนร่างอันงดงามของวินเซนท์ข้างในนี้เลย
ซิดทิ้งกายลงบนพรมข้าง ๆ วินเซนท์ ทั้งคู่หอบหายใจ เนื้อตัวชุ่มไปด้วยเหงื่อจากกิจกามระทึกใจ
แน่นอน วินเซนท์ไม่ได้ยินเสียงมือถือของตนเอง ราวกับซิดล่วงรู้อนาคตว่ามันจะจบลงแบบนี้ ซิดจึงเปลี่ยนมือถือของวินเซนท์เป็นระบบสั่นระหว่างที่สอนวิธีใช้ ระหว่างกำลังประกอบกิจกันอยู่ มือถือของวินเซนท์สั่นอยู่บนโต๊ะนานสองนานจนเงียบไปเนื่องจากไม่ได้รับความสนใจใดจากเจ้าของเลย
***********************************
TBC
ไม่รู้จะ TBC ถึงไหน เพราะตอนนี้ยังนึกวิธีแกล้งพี่วินเซนท์ไม่ออก คนอะไร น่ารักน่าแกล้งชะมัด
จริง ๆ มันต้องเป็นเมือง Edge นะ เพราะ Midgar ถูกทำลายไปแล้ว ช่างมัน ขี้เกียจแก้ แฮ่
ตอนแรกไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็น NC17 นะ เขียนแล้วค้างตอนซื้อมือถือเสร็จตั้งหลายอาทิตย์ ตอนนั้นยังแค่ PG13 อยู่ ไป ๆ มา ได้เจอโดวาย หื่นแตก ซิด/วิน เข้าหลายเรื่อง บีจังเลยอินจัด บ้าไปเลย เขียนไปได้ ซิด/วิน NC17 ทั้งที่ไม่ได้โปรดตาลุงซิด เดี๋ยวหนุ่ม เดี๋ยวแก่เลยสักกะนิด เอาเหอะ เขียนไปแล้ว ตอนหน้า กำลังนึก ๆ อยู่ ว่าจะให้พี่วินเสร็จใครเป็นรายต่อไปดี ... ที่เข้าตากรรมการ ก็มี เฮียรูฟัส กับ พี่เซฟี่ นี่ล่ะ แต่อาจมีพี่วินไปงาบ น้องคล้าว น้องยาสุ น้องเรโน บ้าง เอาคืน ดีไหม เหอเหอเหอ
ภาพประกอบ Inspiration จาก http://www.k3.dion.ne.jp/~ff7dolls/iec_bullet_1.html
Note : ลองโพสดูที่ exteen เป็นครั้งแรกเน้ ปกติจะเล่นที่ Livejournal ค่ะ เอาที่นี่เป็นที่เก็บฟิคอีกที่ก็ไม่เลวเหมือนกัน อาจจะ update ไม่บ่อยเท่าที่ Livejournal แต่จะมาเยี่ยมให้บ่อยค่ะ
edit @ 2005/11/25 20:27:18
edit @ 2006/09/23 21:18:31
edit @ 2007/07/18 21:20:22
เอาอีกๆ (ตกลงยังไงกันแน่)
#3 By por-kk on 2005-11-25 21:59